recenzja

W "Kochanku królowej" Nikolaj Arcel nie opowiada ckliwej historii o złamanym sercu władczyni, zimnych pałacowych korytarzach i splecionych w sekretnym uścisku dłoniach kochanków. Jego propozycja wykracza daleko poza formułę kostiumowego melodramatu, w którym główną rolę grają krynoliny i kandelabry z epoki.

"Człowiek cel" to przyzwoity kryminał, luźno oparty na losach komiksowego bohatera znanego jako Human Target.

"Piraci!" to adaptacja popularnych powieści Gideona Defoe o ekipie niezbyt rozgarniętych piratów przemierzających morza świata.

Psychodeliczna mikstura o wyjątkowym smaku: takie danie przygotowała na swoim nowym dziewiątym albumie pochodząca z USA banda ekscentryków z Animal Collective.

Aktorki, które dawno przekroczyły czterdziestkę, nie mają zbyt wiele do roboty w Fabryce Snów. Często jedyne, co im pozostało, to założyć fartuch i gładko wśliznąć się w rolę matki lub babci, napisaną i wymyśloną tak, by bardziej przypominała element scenografii niż pełnoprawną kreację aktorską. Ta smutna zasada nie dotyczy oczywiście Meryl Streep – jej wolno wszystko i każdy rozsądnie myślący producent hollywoodzki wie, że mając ją, ma już gotowy w zasadzie cały film. Nie inaczej jest w przypadku "Dwojga do poprawki".

Francuski reżyser i scenarzysta Michel Hazanavicius w swoim "Artyście" wybrał niełatwą drogę.

Chan Marshall swoim lekko ochrypniętym głosem i sentymentalnym tonem powraca z dziewiątą płytą "Sun".

Tematyka okołoweselna nie traci na popularności. Po testujących wytrzymałość i dobry smak widza obu częściach "Kac Vegas" oraz świetnych "Druhnach" przyszedł czas na "Wieczór panieński".

Aktorki, które dawno przekroczyły czterdziestkę, nie mają zbyt wiele do roboty w Fabryce Snów. Często jedyne, co im pozostało, to założyć fartuch i gładko wśliznąć się w rolę matki lub babci, napisaną i wymyśloną tak, by bardziej przypominała element scenografii niż pełnoprawną kreację aktorską. Ta smutna zasada nie dotyczy oczywiście Meryl Streep.

Adaptacja "W drodze" zabrnęła w ślepą uliczkę. Film Waltera Sallesa zrobił ruchowi bitnikowskiemu tę samą krzywdę, którą "Wszystko, co kocham" Jacka Borcucha wyrządziło polskiemu punkowi.