rynek pracy

Chcieliby, próbują, starają się, ale nie wychodzi. Wciąż coś jest nie tak. Brak umiejętności radzenia sobie w gąszczu przepisów, bezskuteczne poszukiwanie pracy, zmiana środowiska - to kolejna ścieżka, która wielu prowadzi do biedy.

Pracują na telefon - muszą czekać na sygnał od szefa, stawić się w firmie i wtedy rozpocząć wykonywanie zadań. Jeśli im się poszczęści, mogą przepracować nawet pełny wymiar czasu w danym okresie, np. 40 godzin w tygodniu. Ale równie dobrze może zdarzyć się miesiąc, w którym pracodawca nie zadzwoni i nie zarobią nic.

Kiedy Rafał Książek, przedsiębiorca z Piaseczna, ogłosił, że w powiecie o bardzo wysokim poziomie bezrobocia chce otworzyć zakład, sądził, że na jedno z 15 nowo tworzonych miejsc pracy będzie przypadać kilku chętnych do podjęcia zatrudnienia. Na spotkanie z nim zorganizowane przez publiczny pośredniak przyszły tylko trzy osoby. Przy czym dwie w ogóle nie były zainteresowane jego ofertą. Pojawiły się, bo w przeciwnym razie zostałyby wykreślone z rejestru bezrobotnych.

Skarżą się na pensje i brak prestiżu. Nie doceniają stabilnej pracy. Nie zmieniają zawodu, bo mają poczucie misji.

Rzucali korporacje, bo mieli dość wyniszczającej pracy lub marzyły im się własne biznesy. Teraz do nich wracają.

Informacje z rynku pracy nie są tak dobre jak przestawia resort pracy - ocenia ekspert. Ministerstwo przekazało dane o bezrobociu w lipcu. W pośredniakach zarejestrowanych było 10,1 procent osób w wieku produkcyjnym.

Scenariusz zazwyczaj podobny: najpierw nieźle płatna praca na etacie, potem dziękujemy pani, niech sobie pani jakoś radzi, założenie własnej firmy, która nie wypala... Ale to nie znaczy, że w bajce o tych, którzy są za starzy na pracę, a za młodzi na emeryturę, nie ma mężczyzn.

Przybyło bezdomnych i porzuconych dzieci. Ubyło pracy i pieniędzy. Kryzys w Grecji z całą mocą uderza w szarych obywateli.

Harują, ale zarabiają grosze, za które ledwo udaje im się przeżyć. Jest ich wśród nas coraz więcej. Kim są pracujący biedni?

Za 25 lat życie zawodowe nie będzie już czekaniem na emeryturę, tylko ciągłym rozwojem. A wiekowi pracownicy wreszcie zostaną docenieni.