symetryści

DNA mam libkowe. Ale kiedy Tusk wrócił do Polski i od razu włączył tryb walki światłości z ciemnością, dobra absolutnego ze złem absolutnym, to mnie odrzuciło - mówi Marcin Meller w rozmowie z Janem Wróblem

W realiach polskiej polityki symetryzm, rozumiany jako stawianie znaku równości pomiędzy jedną a drugą stroną, jest w najlepszym razie dowodem skrajnej naiwności.

Na dwa miesiące przed wyborami nie da się już naprawić starych błędów, a jeśli obóz Platformy je przegra, może nigdy już nie wrócić do władzy. Taka byłaby cena zastygnięcia w kręgu tych samym opinii.

"B yć może najgroźniejsze jest dziś mówienie, że PiS i PO to takie same partie” – to słowa Jarosława Kaczyńskiego wygłoszone w Jachrance na początku grudnia podczas przemówienia dla działaczy Prawa i Sprawiedliwości. Warto się im przyjrzeć uważniej z dwóch powodów.

W Polsce dzisiejszej, trapionej inflacją jakości debaty publicznej, używamy wymiennie słów „bolszewik” i „pisowiec”, „komunista” i „pełowiec”, albo „irytujący” i „zlikwidować go”. Obrażamy tym samym ofiary komunizmu. 

Dzieci biorą się z nadmanganianu potasu – zalecał tłumaczyć maluchom Antoni Słonimski, gdy te zapytają, skąd się wzięły. Kiedy będą mieć wątpliwości, zawsze można powiedzieć, że się niedosłyszało pytania. Ale w Polsce od lat dzieci jest coraz mniej i dopiero zbiorowy wysiłek PiS ma tę sytuację zmienić. Natomiast zaczęło u nas przybywać symetrystów.

Człowiek, który używa wobec innych określenia "symetrysta", osiągnął już taki poziom zaangażowania w konflikt polityczny, że zaczynają mu przeszkadzać wahający się. To sygnał ostrzegawczy. Przecież my nie toczymy wojny - mówi w rozmowie z dziennik.pl Jarosław Flis, socjolog i publicysta.