uzależnienie od cukru

Bez glukozy mózg funkcjonować nie może. Słodycze jednak nie są jej najlepszym źródłem, zwłaszcza, że można po nie sięgać kompulsywnie. Kiedy mózg przyzwyczai się do cukru, trudno mu jest z niego zrezygnować. Tymczasem nadmiar węglowodanów mocno mu szkodzi.

Większość struktur mózgowych aktywowanych przez spożywanie cukru i przyjmowanie narkotyków pokrywa się. Jednak podczas gdy pierwszy kontakt z cukrem wywołuje ogromne pobudzenie praktycznie w całym mózgu, nawet poza układem nagrody, to pierwszy kontakt z narkotykiem wcale nie jest tak intensywny - zauważyli polscy neurobiolodzy.

Większość struktur mózgowych aktywowanych przez spożywanie cukru i przyjmowanie narkotyków pokrywa się. Jednak podczas gdy pierwszy kontakt z cukrem wywołuje ogromne pobudzenie praktycznie w całym mózgu, nawet poza układem nagrody, to pierwszy kontakt z narkotykiem wcale nie jest tak intensywny - zauważyli polscy neurobiolodzy.

Uzależnienie od cukru przypomina uzależnienie od twardych narkotyków. Czy można to porównać do głodu narkotycznego? Jak ograniczyć cukier w diecie?

Czy w momencie, kiedy nie potrafimy odmówić sobie czegoś słodkiego, to jest już uzależnienie? Jak radzić sobie z ciągłą ochotą na coś słodkiego?

To, że od cukru można się uzależnić, to nie mit. Słodkości potrafią wywołać nie tylko uzależnienie psychiczne, objawiające się po prostu ochotą na ciastko, batona lub lody. To także uzależnienie fizyczne – organizm po prostu domaga się cukru, jeszcze więcej cukru!

Narkotyk. Do tego bardzo groźny narkotyk. Sposób, w jaki cukier uzależnia człowieka, można porównać do oddziaływania na organizm alkoholu - twierdzi holenderski badacz.

Wielu z nas lubi w ciągu dnia zjeść cukierka lub czekoladkę. Niektórzy jednak czują bardzo silną potrzebę zjedzenia czegoś słodkiego. Dlaczego tak się dzieje? Czy w tej sytuacji można mówić o uzależnieniu od cukru?