wróblewski

A w resortach zgiełk i udowadnianie, że wszyscy urzędnicy są niezbędni dla zdrowia i bezpieczeństwa kraju. Zgodnie z ustawą redukcja administracji ich nie obejmie. A nieboraczków, których obejmuje, chyłkiem przerzuca się do agencji i spółek zależnych - pisze redaktor naczelny "DGP" Tomasz Wróblewski.

Ocieplenie się wypaliło. Teraz popekonomia jest trendy. Autorytety dyndające dotychczas na drzewach Rospudy dziś tłumaczą prawa rynku. Liczby potrafią być nieznośne, ale na potrzeby idei nie trzeba się wysilać. Wystarczy kilka prawd, sporo kawiarnianej swady. No i oczywiście wróg - pisze redaktor naczelny "DGP" Tomasz Wróblewski.

Głosowaliśmy różnie, ale wygrał najlepszy. Nie żeby zagłuszyć tym opozycję, wyzbyć się programowych wątpliwości czy osobistych preferencji, ale żeby docenić to, czym prezydentura w swojej istocie jest dla Polski - pisze redaktor naczelny "DGP" Tomasz Wróblewski.

Linie demarkacyjne w naszej polityce nigdy nie były klarowne. Lewica pilnowała interesów postpeerelowskich elit – nie zawsze ludzi pracy. Konserwatywna prawica interesów związków zawodowych – nie zawsze propaństwowych. I teraz ci liberałowie, podnoszący podatki - pisze red. naczelny "DGP" Tomasz Wróblewski.

Donald Tusk jak wytrawny magik przez ostatnie dwa lata odwracał uwagę od zasadniczych problemów państwa. Od deficytu budżetowego, niewydolnego systemu pomocy społecznej, niesprawiedliwego systemu emerytalnego, bizantyjskiej biurokracji i rujnującego gospodarkę aparatu sprawiedliwości - pisze Tomasz Wróblewski.

Niechlujstwo dla administracji państwowej jest tym, czym piernik dla Torunia. I rzecz niewarta byłaby komentarza. Dotyczy jednak śmierci prezydenta i największej rozróby politycznej w demokratycznej Polsce. Komisja śledcza w sprawie katastrofy smoleńskiej powołana została na podstawie rozporządzenia, które wychodzi poza ramy właściwej mu ustawy. Intencje mogły być jak najlepsze, ale defekt prawny otwiera kolejny krąg spekulacji - pisze Tomasz Wróblewski.

Roman Polański odpowiadać miał nie za same czyny, ale za sądowe błędy proceduralne. Miejmy nadzieję, że to brały pod uwagę szwajcarskie władze, a nie sławę, zasługi dla kina i apele jego możnych znajomych - pisze Tomasz Wróblewski.