Zofia Wichłacz

Można ją było oglądać m.in. w takich filmach jak "Miasto44" czy "Pokot". Była na aktorskim szczycie, ale nagle zniknęła. Teraz zamieściła w sieci post, w którym publicznie prosi o pracę. "Przyszedł moment, że zatęskniłam za graniem i za kinem" - pisze Zofia Wichłacz.

Rodzinny dramat przeradza się w śledztwo ukazujące zatrważające rozmiary handlu ludźmi i narządami. W tle bolesna tajemnica z przeszłości, która prowadzi aż do Polski. Drugi sezon duńskiego serialu "DNA" od 21 kwietnia w CANAL+ PREMIUM i w serwisie CANAL+ online.

Orły 2015 zostały wręczone. Największym zwycięzcą tegorocznej edycji okazał się film "Bogowie" Łukasza Palkowskiego. Opowieść o profesorze Zbigniewie Relidze zdobyła 7 nagród, w tym za najlepszy film. "Miasto 44" Jana Komasy otrzymało 4 Orły, a "Jack Strong" Władysława Pasikowskiego, nominowany łącznie w 11 kategoriach, dostał tylko jedną statuetkę.

Kasowy przebój roku 2014, "Bogowie" został uhonorowany Polską Nagrodą Filmową Orzeł 2015 dla najlepszego filmu. Jego twórca Łukasz Palkowski otrzymał Orła w kategorii "najlepszy reżyser".

Zaskoczenia nie było. Główną nagrodę 39. Festiwalu Filmowego w Gdyni zdobył faworyt – film "Bogowie" w reżyserii Łukasza Palkowskiego, opowiadający o Zbigniewie Relidze. Produkcja zwyciężyła w kategorii "najlepszy film".

"Miasto 44" to film doskonale zrytmizowany, zagrany (pokoleniowe wejście świetnie poprowadzonych Józefa Pawłowskiego, Zofii Wichłacz, Anny Próchniak, Antoniego Królikowskiego oraz Jaśminy Polak), wypracowany w najdrobniejszych szczegółach (znakomita muzyka Antoniego Komasy-Łazarkiewicza czy kostiumy Doroty Roqueplo), przy tym, co najważniejsze, film uczciwy i przejmujący. O głośnym obrazie Jana Komasy pisze Łukasz Maciejewski.

"Miasto 44" to kino pełną gębą. Dowód na to, że polski Hollywood nie musi być wcale ironiczną utopią.

Najnowsze dzieło Jana Komasy reklamowane jest przez producentów jako pierwszy od czasów "Kanału" film fabularny o Powstaniu Warszawskim. "Miasto 44" z pewnością nie wywoła tak zażartych sporów, jak klasyk Andrzeja Wajdy w latach 50., jednak wzbudzić może pewne kontrowersje. Nie tyle z powodu historycznych refleksji na temat narodowego zrywu (bo takowych reżyser nie podejmuje), ile przez konwencję, która bezpardonowo łączy wojenny naturalizm z chwytami kina hollywoodzkiego.