Łukasz Maciejewski

Po sukcesie na Berlinale, na polskie ekrany wchodzi (nagrodzony tam za najlepszą reżyserię) film Małgorzaty Szumowskiej – "Body/Ciało". Oto, co o głośnym obrazie pisze dla "Dziennika. Gazety Prawnej" Łukasz Maciejewski.

Nie mam do nowego filmu Małgorzaty Szumowskiej dystansu, ponieważ w ogóle nie mam dystansu do jej kina. Ale czy krytyk w ogóle powinien być zdystansowany i obiektywny? Czy to możliwe?

Rzadko udaje się jeszcze czymkolwiek zaskoczyć mnie w kinie. Mam wrażenie, że widziałem już wszystko. I chodzi zarówno o ekstrema, jak i ascetyzm, pełna rozpiętość. Po obejrzeniu filmu "O koniach i ludziach" byłem jednak prawdziwie zdumiony i w zasadzie cały czas nie potrafię się z tego stanu otrząsnąć. Zaskoczenie na dobre i na złe. Ale nie tylko w niespodziance kryje się siła osobliwego dzieła.

"Kebab i Horoskop" oglądałem po raz pierwszy na festiwalu w Karlovych Varach. Obok mnie siedziała przyjaciółka, której trudno odmówić poczucia humoru, jednak podczas seansu ja śmiałem się głośno, tymczasem sąsiadka milczała. Ta dychotomia w reakcjach widzów oddaje najlepiej charakter niecodziennego debiutu. Ktoś, komu bliska jest konwencja groteski i surrealistycznego żartu, będzie "Kebabem i Horoskopem" zauroczony, pozostali prawdopodobnie pozostaną obojętni.

Chociaż dramat Margarethe von Trotta opowiada o jednej z najważniejszych dwudziestowiecznych filozofek, to tematem filmu nie są proces myślenia ani jego konsekwencje.

Oglądając "Czarny węgiel, kruchy lód", nie mogłem się nadziwić, że właśnie ten film wygrał ubiegłoroczny festiwal w Berlinie. Owszem, chiński kryminał jest stylowy, reżyserowi sprawnie udało się połączyć konwencję moralitetu doprawioną sporą dawką czarnego humoru, ale doprawdy w tym przypadku trudno mówić o wielkim wydarzeniu. Podejrzewam, że bez nagrody w Berlinie film nigdy nie trafiłby do polskiej dystrybucji.

Takiego filmu rzeczywiście w Polsce jeszcze nie było. Imponuje nie tylko rozmach inscenizacyjny "Hiszpanki", ale także rozpasanie myślowe. Zamiast kolejnej czcigodnej laurki historycznej na temat powstania wielkopolskiego, dostajemy rozwibrowaną, niekiedy wręcz frywolną opowieść o walkach spirytystów.

Tytułowym lewiatanem, legendarnym potworem, wspominanym w kilku miejscach w Starym Testamencie, w filmie Andrieja Zwiagincewa jest Rosja. Strach się bać.

Najlepszy jest tytuł. "Stulatek, który wyskoczył przez okno i zniknął" to uroczy słowotwórczy mariaż absurdu i realizmu.

"Jules i Jim" do dziś pozostaje przenikliwą opowieścią o kosztach uczuciowego eksperymentu, któremu poddawani są bohaterowie.

"Imperium słońca" to jeden z najoryginalniejszych hollywoodzkich dramatów wojennych. Okropieństwa wojny to nade wszystko destrukcja psychiki bezbronnych uczestników starć – dzieci, kobiet, ludzi w podeszłym wieku.

"Kolor purpury" to jedno z moich najdawniejszych filmowych wzruszeń. Lekcja Spielberga była w moim przypadku sprawdzianem współczucia, empatii, ale też samoświadomości.

Film bez wieku, zatrzymany w czasie, niepodlegający procesowi starzenia, tak jak napisana doń genialna partytura Ennia Morricone'a. "Dawno temu w Ameryce" w reżyserii Sergia Leone'a to jeden z najczęściej oglądanych i komentowanych filmów w dziejach kina. Rozszerzona wersja reżyserska jest najbliższa pierwotnym założeniom legendarnego twórcy – została wzbogacona o ponad 20 minut nigdy wcześniej niepokazywanych materiałów.

Muzyk, kinofil, aktor i scenarzysta, prozaik, poeta i nowelista, wreszcie dandys i esteta. Wszystkie te wcielenia Nicka Cave'a można zobaczyć w znakomitym dokumencie Jane Pollard i Iaina Forsytha.

Bez Anki i Wilhelma Sasnali polskie kino straciłoby ważną, unikalną barwę.