Łukasz Maciejewski

Zdumiewający, zbiorowy debiut. Kiedy wszyscy pracują na własne nazwisko, pięcioro młodych reżyserów postanowiło zrobić wspólny film, co samo w sobie jest wydarzeniem.

Obawiałem się, że "Zabić bobra" Jana Jakuba Kolskiego, film wyróżniony między innymi za zdjęcia Michała Pakulskiego na festiwalu Camerimage oraz uhonorowany nagrodą aktorską dla Eryka Lubosa na festiwalu w Karlowych Warach, nigdy nie doczeka się premiery kinowej. Jednak dwa lata po pierwszych pokazach wreszcie trafia na ekrany. Słusznie – przy wszystkich swoich słabościach to najbardziej radykalny i jeden z najciekawszych projektów utytułowanego twórcy.

"Pozycję dziecka" Călina Petera Netzera warto oglądać równolegle z lekturą wydanego właśnie tomu esejów Herty Müller "Nadal ten sam śnieg i nadal ten sam wujek". Rumuńskie kino jest jak proza noblistki. Indywidualne narracje układają się w zbiorowy portret kraju.

"Witaj w klubie" nie miało większych szans na tegoroczne Oscary w głównych kategoriach, ale nagrody aktorskie dla Matthew McConaugheya i Jareda Leto były w zasadzie formalnością.

"Scena zbrodni" Joshuy Oppenheimera przekracza granice dokumentu. Historia jest okrutna, forma dwuznaczna. Do końca seansu miałem nadzieję, że chodzi o mistyfikację.

"Stąd do wieczności" to bodaj najsłynniejsza scena erotyczna Hollywood lat 50. Burt Lancaster namiętnie całuje wśród fal filigranową Deborah Kerr. Nie znajdziemy chyba ani jednego rankingu na najważniejsze pocałunki w dziejach kina, w których "Stąd do wieczności" nie zajęłoby miejsca na podium.

Trzeba mieć pozycję Paola Sorrentina, żeby zdecydować się na filmowy dialog z mistrzem pokroju Federica Felliniego.

Co drugi pozew rozwodowy zaczyna się podobnie: niezgodność charakterów. Sidney Pollack pokazuje w "Tacy byliśmy", że niezgrane charaktery mogą zburzyć nawet najlepiej zapowiadający się związek i że lepiej wycofać się wcześniej niż później.

Rzadki przypadek. Film zrealizowany przez stację telewizyjną HBO i przeznaczony na jej potrzeb trafia do kin. Chyba niepotrzebnie.

Wielokrotnie nagradzanymi "Historiami rodzinnymi" Sarah Polley udowadnia, że w dokumencie radzi sobie równie dobrze, co w fabule.

"Idealne matki" to adaptacja słabego opowiadania noblistki Doris Lessing. Film również się nie udał.

Czy na pewno wszyscy oglądaliśmy ten sam film? Czytając kolejne entuzjastyczne recenzje z "Wenus w futrze" Romana Polańskiego, zastanawiam się, co ze mną jest nie tak, skoro pomimo najszczerszych chęci nie dostrzegam w filmie wspaniałości, o których rozpisują się koledzy.

"Ida" wchodzi na polskie ekrany ze sławą głównego triumfatora trzech słynnych imprez – wyjątkowo mocno obsadzonego w tym roku na festiwalu w Gdyni, Warszawskiego Festiwalu Filmowego i prestiżowego festiwalu w Londynie. Słusznie, to jeden z najważniejszych tytułów sezonu.

Pauline Kael w klasycznym eseju "Kiss Kiss Bang Bang" dowodziła, że film nie musi być wielki, żeby podarować nam radość albo wzruszenie. "Romantyzm kina nie polega na historiach i ludziach, ale także na dziecinnym marzeniu o spotkaniu kogoś, kto odczuwa tak samo jak my". "Z miłości do..." Paula Andrew Williamsa to spełnione marzenie o zbiorowym wzruszeniu.

Kino Mike'a Leigh – wiadomo, życiowi popaprańcy na słodko-gorzkim zakręcie. Są śmieszno-straszni, tragikomiczni. A jednak na spotkanie z jego filmami czeka się jak na rozmowę z przyjacielem, który nigdy nie zawiódł. Nie wiem, jak on to robi.