Łukasz Pawłowski

W realiach polskiej polityki symetryzm, rozumiany jako stawianie znaku równości pomiędzy jedną a drugą stroną, jest w najlepszym razie dowodem skrajnej naiwności.

Dyskusja, czy stworzenie jednej listy pomoże, czy zaszkodzi opozycji, nie ma sensu. Jeśli ktoś twierdzi, że wie na pewno, bo tak mówi wynik jednego czy drugiego badania, to po prostu się myli

Spadek zaufania do instytucji państwa, ale także do procesu wyborczego, będzie najpoważniejszym i zapewne najtrudniejszym do naprawy dziedzictwem obecnych rządów.

W 2016 r. Jarosław Kaczyński mówił, że jest gotów "zaakceptować zmniejszenie tempa wzrostu gospodarczego”, jeżeli taka będzie cena za wdrożenie jego wizji Polski. Dziś chodzi mu już tylko o zachowanie wpływów po zbliżającej się porażce.

Jeśli Sąd Najwyższy z zabetonowaną na lata konserwatywną większością może odebrać nawet dawno uznane prawa, to rodzi się pytanie: po co w ogóle głosować? 

Niektóre przekazy partyjne okazują się na tyle skuteczne, że traktuje się je jak prawdy niewymagające uzasadnienia.

Niegdyś nie brakowało liberałów przeciwnych aborcji i konserwatystów popierających wolność wyboru. Dziś to gatunki praktycznie wymarłe.

"Tak, jak zwolennikom QAnona nie przeszkadza ani brak dowodów, ani kolejne fakty przeczące ich tezom, tak wyznawcom tezy o zamachu nie przeszkadzają niedorzeczności wygłaszane przez Antoniego Macierewicza" - pisze Łukasz Pawłowski. 

Jeśli z wojny w Ukrainie polskie władze wyciągną wniosek, że jesteśmy bezpieczni, bo zawsze możemy liczyć na pomoc USA, zgrzeszą naiwnością.

Koalicja rządząca przypomina zdezelowany samochód, który może jeszcze trochę ujechać spacerowym tempem. Ale nawet w takim wypadku raz na jakiś czas rozkraczy się na drodze.

Równo rok od zaprzysiężenia prezydentura Joego Bidena znalazła się w poważnym kryzysie. Aprobata dla działań głowy państwa spada, a jej sukcesy są przez wyborców ignorowane lub – co gorsza – uznawane za porażki. Jak do tego doszło?

Premier próbuje przekonać europejskich partnerów do polskiego stanowiska w sprawie kryzysu na granicy z Białorusią. Trudno jednak zrozumieć, co to za stanowisko i czego od sojuszników oczekuje.

Konserwatywni populiści chcą powrotu do czasów, kiedy ludzie byli przyzwoici i ufni, a uścisk dłoni znaczył więcej niż spisana umowa. Pali licho, że nigdy tak nie było. Gorzej, że ludzie głoszący te wartości są ich zaprzeczeniem. 

Polska zamiast wstać od stołu, upiera się, że będzie grać nadal, ale według swoich reguł. A unia nie ma możliwości, żeby Kaczyńskiego od stołu wyprosić lub skłonić do przestrzegania zasad.

Polityka rządu wobec migrantów przypomina dosypywanie prochu do beczki, na którą ktoś wreszcie rzuci iskrę. Nie wiemy tylko, jak do tego dojdzie, kiedy i kto najbardziej ucierpi na skutek wybuchu.