Łukasz Pawłowski

Gowin ma prawo do swoich poglądów, ale nie ma prawa do swoich faktów. A te są jednoznaczne: pierwsze cztery lata PiS-u nie były ani łagodniejsze, ani zasadniczo odmienne od drugiej kadencji.

Przepychając ustawę anty-TVN, Kaczyński porzucił szanse na zwrot w kierunku centrum na rzecz dopieszczenia elektoratu radykalnego, o który zabiega też solidarna polska. Konflikt z Ziobrą wydaje się nieunikniony. 

Słynny polski socjolog uważał, że epoka ponowoczesna pozbawiła państwo mocy sprawczej. Amerykański prezydent chce mu ją przywrócić.

Zamiast naigrawać się z zapowiedzi "powrotu Tuska", zamiast wyśmiewać się z tych, którzy wiążą z nim nadzieje, może warto zadać sobie pytanie, dlaczego tych nadziei nie widzą w nas?

Albo Koalicja Obywatelska zatamuje odpływ zwolenników, albo jej poparcie spadnie do tak niskiego poziomu, że w szeregach formacji zapanuje popłoch. A wtedy zaczną się prawdziwe zmiany.  

Ziobryści uczynili z unijnego Funduszu Odbudowy straszak, z pomocą którego próbują się odróżnić od PiS. Nie do końca jednak wiadomo, przeciwko czemu protestują i co w zamian.

Odwoływanie się do kwestii obyczajowych nie zawsze pomaga prawicy, a szkodzi centrum. Niekiedy najbardziej progresywne rozwiązania wprowadzają ci, którzy w oczach społeczeństwa uchodzą za wyjątkowo umiarkowanych.

Nie należy bagatelizować antyunijnej retoryki, która może ostatecznie doprowadzić do opuszczenia wspólnoty. Jeśli do tego dojdzie, to zostawimy za sobą unię o wiele bardziej zintegrowaną.

W polskiej debacie publicznej przy różnych okazjach – a to kolejnej kłótni w łonie koalicji rządzącej, a to sondażu dającego PiS samodzielną większość – powraca temat jednoczenia opozycji. Jedni zachęcają, drudzy odradzają, ale obie strony zgadzają się, że współpraca jest trudna, bo partie opozycyjne są tak różne. Moim zdaniem jest dokładnie odwrotnie – współpraca jest trudna, bo partie opozycyjne są tak do siebie podobne.