Ewa Rybitwa

Chciałam to oblać, ale mogę pić tylko wodę mineralną, więc chyba sobie daruję. Rano byłam u lekarza i mojej pani dietetyczki. Robię postępy i mój wysiłek nie idzie na marne, ale niestety coś jest nie tak z moją tarczycą.

Mój żołądek regularnie domaga się lepszego traktowania wydając najbardziej dziwaczne dźwięki, na jakie go stać. Chyba uważa, że w końcu zmięknę i dam mu się sterroryzować.

Zjadłam rano moje dietetyczne śniadanko, ale tylko mnie to zirytowało. Już po godzinie byłam głodna! Równie dobrze mogłabym po prostu nic nie jeść. O 12.00 nie wytrzymałam i popędziłam do bufetu.

Pojechałam na jeden dzień do Żelechowa odwiedzić rodzinę. Chciałam, żeby zobaczyli mnie (może już) ostatni raz przez moją metamorfozą. Mam nadzieję, że wkrótce moje ciało zacznie przyjmować całkiem nowy kształt. I mnie nie poznają:-))

Moje zdjęcia są w internecie. Ludzie patrzą na to, co jem, jak ćwiczę, ubieram się, pracuję, robię zakupy… Obok mnie ciągle jest ktoś z kamerą albo aparatem. Moje życie zmieniło się nie do poznania!

Nie mogę patrzeć na topione serki od czasu, kiedy przeprowadziłam się do Warszawy. Moje pierwsze mieszkanie na Górczewskiej było duże i jasne, ale miało kilka poważnych wad. Karaluchy i brak lodówki doskwierały nam najbardziej.

Po przedpołudniowych zajęciach z trenerem mam takie zakwasy, że nawet oddychanie sprawia mi ból. Nie ćwiczyłam od 8 lat a na siłowni w Gymnasionie czekała mnie terapia szokowa. Poczułam, że pod warstwą tłuszczu mam też jakieś mięśnie.

Strasznie mnie kusiło cały dzień, żeby zamówić pizzę. Wszystko przez to, że wychodząc do pracy znalazłam na drzwiach ulotkę z reklamą pizzerii. Ładne zdjęcie, dobre ceny, no i dowóz gratis…

Myślę, że niektórych facetów to pociąga, a innych to zupełnie nie obchodzi. Dzisiaj trafiałam akurat na tego z pierwszej kategorii. Podszedł do mojego okienka i poprosił o legitymację ubezpieczeniową. Bardzo poważny wygląd – typ urzędnika.

Nie jestem jeszcze kociakiem, ale zmierzam w dobrym kierunku. W środku nocy obudził mnie tragiczny ból zęba. Przetrwałam jakoś do rana na silnych środkach znieczulających.

Pierwszy dzień diety. Ciężko jest zmienić upodobania żywieniowe hodowane przez 27 lat. Pierwsze zadanie do wykonania: zakupy. Nigdy nie stałam całą godzinę przy półce z produktami mlecznym.

Wygadałam się. Przyznaję się do jednego drinka, może dwóch. W każdym razie to była wódka z sokiem w wersji light, dla pań w rozmiarze XS. Barman potwierdzał to trzy razy.

Zaczęło się! Usłyszałam dzisiaj wyrok (i mój "żywieniowy plan dnia"). Jestem skazana na niskokaloryczne i dietetyczne paskudztwa. W dodatku mogę jeść TYLKO o określonych godzinach. Żadnego podjadania, skubania, przekąszania…

Ogarnęły mnie dzisiaj wątpliwości. Stwierdziłam rano, że chyba brak mi przekonania do udziału w tej akcji odchudzającej. Po co odpowiadałam na ogłoszenie w DZIENNIKU? Chyba zwariowałam! Będę publicznie odchudzana i pouczana, jak jeść…