Zbigniew Parafianowicz

Ukraina ustępuje wobec Węgier, które od lat uznają ją za państwo upadłe. A równocześnie atakuje Polskę w kwestii zboża.

Piotr Wawrzyk do tej pory z koślawymi narracjami na swój temat radził sobie nieźle.

PiS w kryzysie granicznym po prostu wygrał starcie o – odwołajmy się do propagandowej nomenklatury NATO z Afganistanu – serca i umysły ludności.

Atak w Pskowie jest sygnałem, że siły ukraińskie mają w zasięgu całą europejską część najeźdźcy. Wraz z kolejnymi porażkami propaganda straszy taktyczną bronią nuklearną.

Zabijając Jewgienija Prigożyna, rosyjski przywódca chciał wywołać efekt mrożący wśród własnych elit, ale i na Alaksandrze Łukaszence i Ramzanie Kadyrowie. Z konsolidacją reżimu musi się spieszyć, bo Ukraińcy uderzają dronami w Moskwę, wysadzają desant na Krymie i najprawdopodobniej przełamali najmocniejszą rosyjską linię obrony na Zaporożu.

Żywy Jewgienij Prigożyn był dowodem słabości prezydenta Rosji.

Ukraińska ekipa rządząca na każdym kroku dowodzi, że zupełnie nie zna Polski i nie nauczyła się tego, jak działa mechanika relacji z Warszawą. Kijów wyciąga błędne wnioski z kryzysów, które rząd i prezydent w przeszłości przerabiali w stosunkach z sojusznikami – USA. I partnerami, których określa się mianem frenemy, czyli kimś, kto odgrywa jednocześnie rolę zarówno przyjaciela, jak i wroga lub przyjacielem jest tylko nominalnie (w przypadku Polski to Izrael i Niemcy). 

Widok paradującego w koszulce polo Jewgienija Prigożyna podczas niedawnego szczytu Rosja–Afryka w Petersburgu musiał irytować Władimira Putina. Okazuje się, że w czasach wojny i sankcji założyciel oraz szef Grupy Wagnera jest dla Kremla niezbędny.

To nie Marcin Przydacz rozpoczął spór na słowa. Zaczęli go ukraińscy dyplomaci, którzy – jak to się mówi – "strzelali z ucha" na Polskę w Brukseli w sprawie zamknięcia polskiego rynku dla ukraińskich produktów rolnych. 

Polski premier przestrzega przed zagrożeniem ze strony wagnerowców. Ta prywatna firma wojskowa powoli zadomawia się na Białorusi i zaczyna prowadzić propagandę wymierzoną w Polskę i Litwę. Zupełnie realny jest wariant rozchwiania granicy tuż przed wyborami w naszym kraju

Jeden z polskich urzędników zaangażowanych w rozmowy z Ukrainą w sprawie zboża mówi DGP, że Warszawa przypomina Wołodymyrowi Zełenskiemu, że wciąż jesteśmy krajem rolniczym oraz że to, co robi Kijów, uderza w nasze interesy ekonomiczne.

Nie przekroczyli spodziewanej granicy bólu dla Ukraińców. Czyli nie przyznali, że doszło do ludobójstwa, i nie zaprzeczyli fałszywej symetrii, którą od lat do debaty wołyńskiej wprowadza strona ukraińska (była wojna, były zbrodnie – po obydwu stronach).

Cele w polityce historycznej realizuje ten, kto potrafi je precyzyjnie zdefiniować i o nie konsekwentnie zabiegać. Jeśli polskie władze nie zgłaszają swoich oczekiwań i nie kreślą celu, do którego dążą – nikt po drugiej stronie z własnej woli nie będzie szukał dla nas ukojenia.

Po rokoszu rostowskim pytaniem numer jeden dla Warszawy jest to, jak będzie wyglądała przyszłość Jewgienija Prigożyna na Białorusi.

Jewgienij Prigożyn jako były pensjonariusz kolonii karnej i twórca – w szalonych latach 90. – imperium hot dogów, gdy pracował dla Władimira Putina, miał nad sobą szklany sufit. Jego kariera była ograniczona dawnym wyrokiem i niskim pochodzeniem. Nie był człowiekiem służb ani komsomolcem. Nie szpiegował w czasach ZSRR. Nie prywatyzował banków i kombinatów po upadku imperium. Nie służył nawet w armii.