Jacek Wakar

"Lament" Krzysztofa Bizio to tylko sceniczny reportaż, trzy z życia wzięte monologi. A jednak grany w sercu Warszawy, przy wtórze zgiełku miasta objawia nieoczekiwaną siłę. Maria Seweryn gra w nim rolę nie do zapomnienia.

Dyrektor warszawskiej Sceny Prezentacje Romuald Szejd wyrządził szóstce młodych aktorów niedźwiedzią przysługę, obsadzając w farsie "Karton". Oni mu tego nie wybaczą.

Przedstawienie Michała Zadary w warszawskim Teatrze Małym w wielu momentach odebrało siłę "Chłopcom z Placu Broni" - pięknej i rzeczywiście nieśmiertelnej powieści Ferenca Molnára.

W Powszechnym na warszawskiej Pradze narodził nowy sceniczny gatunek. Oparte na "Weselu" Wyspiańskiego "Albośmy to jacy, tacy…" nazwałbym teatrem protestu.

Tom "5 1/2" dowodzi, że Janusz Głowacki to dramaturg sprawny, zręczny, a często nawet błyskotliwy. Ale najlepsze efekty osiąga, gdy o tym zapomina. Wtedy jest przejmujący.

1 czerwca w Sopocie rusza festiwal Dwa Teatry. Tegoroczna edycja jest szczególna. Po raz pierwszy zostaną pokazane spektakle telewizyjnej Sceny Faktu.

Na scenie Szaflarska, Skoczyńska, Gajos. Grają sztukę duetu obiecujących autorek. A jednak "Daily Soup" w Teatrze Narodowym boleśnie rozczarowuje. To spektakl i literatura kompletnie bez smaku.

"Boska!” w warszawskim Teatrze Polonia już jest przebojem. I bardzo dobrze, bo w pełni na to zasługuje.

Mariusz Grzegorzek znalazł własny wielki temat. W swoich spektaklach z czułością i zrozumieniem portretuje ludzi poniżonych i skrzywdzonych, często przez miłość. Kolejnym dowodem świetny "Habitat" w łódzkim Teatrze Jaracza.

"Śluby panieńskie" w warszawskim Teatrze Narodowym z komedii przeistoczyły się w nużącą psychodramę. Spektaklu nie ratuje świetna rola Patrycji Soliman ani prawdziwa trawa na scenie.

Na scenie gwiazdy - Figura, Wolszczak, Trybała. "Koleżanki" Pierre'a Chesnota to ponoć farsa. A jednak śmiechu w warszawskiej Komedii jest jak na lekarstwo. Kolejny dowód, że czego jak czego, ale fars to my robić nie umiemy.

Maciej Damięcki był dla SB agentem cenniejszym, niż wydaje się na pierwszy rzut oka. Funkcjonował bowiem w środowisku artystycznym Teatru Dramatycznego, które przez całe lata opierało się władzom PRL - pisze DZIENNIK.

"Pasja" według Petera Turriniego to spektakl szczególny. Szlachetny w intencjach, ale pęknięty. Chce wadzić się z porządkiem świata, ale kuleje, gdy idzie o podstawy.

Znak rozpoznawczy młodej reżyserii, która nie wiedzieć czemu wciąż rozpycha się u nas z pełną pychy bezczelnością - ośmieszyć literackie arcydzieło, zrobić z aktorów durniów. Nowym mistrzem w tej dziedzinie jest Michał Borczuch, autor "Leonce'a i Leny", ponoć Buchnera, w warszawskim Teatrze Dramatycznym.

"Plac Zbawiciela" - dzieło Krzysztofa Krauze i Joanny Kos-Krauze został uznany za najlepszy film polski. Nagrodzony obraz to dramat społeczny opowiadający historię toksycznej rodziny mieszkającej razem przy warszawskim Placu Zbawiciela. Film ten, po "Długu", został uznany przez krytyków za najlepsze dzieło Krzysztofa Krauze.