Andrzej Krajewski

Jeśli ktoś żywi złudzenia, że podczas jesiennego lockdownu społeczeństwo zachowa się podobnie solidarnie jak wiosną, będzie przykro rozczarowany.

W tym tygodniu mecz między Naczelnikiem a jego krajem prawie został rozstrzygnięty. To znaczy Naczelnik prawie wygrał, a kraj prawie się pogrążył, lecz dopóki sędzią jest epidemia, rozgrywka będzie trwać.

Za kilka tygodni społeczna frustracja w Polsce osiągnie poziom niewidziany w Kraju nad Wisłą bodajże od roku 1980. Wspólnym wysiłkiem doprowadzą do tego koronawirus, lockdown i Jarosław Kaczyński.

Ziemie leżące po południowej stronie Kaukazu carska Rosja wydzierała z tureckich rąk kawałek po kawałku przez ponad półtora wieku. Teraz Turcja może tam wrócić o wiele szybciej.

Z półrocznym opóźnieniem Polacy doświadczają tego, co już wiosną dotknęło Europę Zachodnią. Najbardziej tym faktem zdziwieni są ludzie, którzy w III RP posiadają jakąś władzę.

Lekcja, jakiej udzieliła nam pierwsza fala epidemii nie została nawet zrozumiana, a tym bardziej z niej nie skorzystaliśmy. Jeśli tak samo zmarnujemy drugą falę kryzysu, to przyszłe rachunki mogą okazać się nie do zapłacenia.

Druga fala pandemii, wojna Azerbejdżanu z Armenią, Donald Trump zakażony koronawirusem. Ten tydzień przyniósł całkiem sporo nowych kropli podmywających stabilność świata. Za to Polska w nowe czasy wchodzi z polityką zagraniczną łączącą w sobie największe patologie z przeszłości.

Koleje radykalnie odmieniły życie mieszkańców Wysp Brytyjskich, po czym o mały włos nie stały się pięknym wspomnieniem. Teraz znów mają rozbujać gospodarkę. 

To, że obóz władzy gnije nie daje się od razu wyczuć po przykrym zapachu. Choć i na niego nieuchronnie przychodzi czas. Wcześniej jednak pojawiają się zwiastujące go symptomy.

W 1934 r. amerykańscy katolicy z wielkim zapałem ruszyli na krucjatę przeciwko Hollywood. Aktywiści byli gotowi oprotestować każdy film, który zyskałby opinię niemoralnego. Wkrótce producenci ogłosili kapitulację.

Teraźniejszość Polski jest niestabilna, a przyszłość niepewna. Wszelkie zmartwienia przejdą jednak od ręki, gdy podyskutujemy sobie o wygraniu wojny z ZSRR lub III Rzeszą i popatrzymy na paroksyzmy obozu władzy, zainicjowane ponoć w imię dobra wszystkich norek.

Herbert McLuhan miała rację, że nowe środki komunikacji uczynią z ludzkości „globalną wieś”. Nie przewidział jednak, że w demokratycznych państwach narodzą się co najmniej po dwie i będą obowiązywać w nich reguły przeniesione jako żywo z dziewiętnastowiecznych wiosek.

Któż zna się lepiej na robieniu propagandy od ludzi, którzy przez dekady zjedli na niej zęby? Dlatego w nowych czasach spuścizna po starych specach znów jest w cenie.

Przyszłość jednego z największych zagrożeń dla bezpieczeństwa Polski - gazociągu Nord Stream 2 - zaczyna wisieć na włosku. Lepszego momentu, żeby Warszawa rozpoczęła w UE ofensywę dyplomatyczną, mającą doprowadzić do rezygnacji Niemiec z jego budowy, nie będzie. Ale zaraz, zaraz, jaką ofensywę? Przecież my nie mamy dyplomacji.

Dla wielu polskich lotników, którzy 80 lat temu bronili Anglii, koniec wojny oznaczał początek zupełnie nowych kłopotów.