Andrzej Krajewski

Nie zna życia ani Polski ten, kto nie bywał w Wałbrzychu. Acz jeśli uważniej popatrzeć, to Wałbrzych mamy wszędzie.

Na pytanie, kiedy rząd zacznie odmrażać zamknięte branże, odpowiedź staje się banalna. Za jakiś czas same się otworzą. Wcześniej obejrzymy nową odsłonę spektaklu, w którym władza usiłuje wypchać społeczeństwo trocinami, a ono próbuje dorwać obóz władzy.

Życie w pandemii toczy się tak jak w PRL: miarą znaczenia człowieka jest to, jakie deficytowe dobro potrafił załatwić innym.

Kluczowym problemem, jaki stwarzają media społecznościowe, nie jest wcale promowanie skandalizujących czy nieprawdziwych informacji. Największy ich grzech polega na tym, że żaden autorytet nie może już czuć się bezpieczny. Czym burzą w społeczeństwie dotychczasową hierarchię.

Podsumowywanie dziwnego roku 2020 potrwa wiele lat, bo opuszczamy znajomą rzeczywistość i wchodzimy nie tyle w nową, co w Europę światów równoległych.

Ilekroć wydawało się, że Polska może pochwalić się własnym nowoczesnym autem, mijało ledwie kilka lat i złudzenia pryskały.

Na początku nowej podróży w czasie zawsze słychać okrzyk: „Jak to możliwe, że takie rzeczy dzieją się w XXI wieku?!”

Polska ma dwa podstawowe problemy. Po pierwsze ani z niej Zachód ani Wschód. Jednocześnie jest zbyta mała na mocarstwo i zbyt duża na bycie popychadłem wielkich. Stąd ciągle nie potrafi odnaleźć swego miejsca w Europie.

Gdy piłsudczycy zdobywali władzę, wspierały ich nieliczne tytuły prasowe. Dekadę później tylko nieliczne ośmielały się ich jeszcze krytykować.

Nowy ład na Starym Kontynencie, jak przed stu laty w Wersalu, rodzi się obecnie w Brukseli. Dla Polski oznacza to decydujące o jej przyszłości dwudziestolecie.

Są kraje, które dzięki dyplomacji wygrywają przegrane wojny. I jest Rzeczpospolita, która nawet po wygranych wojnach przegrywa pokój.

Po kilku latach konsekwentnego rekonstruowania przez obóz władzy późnej sanacji nagle w prezencie na Mikołaja Polacy dostają gierkowszczyznę.

Dla Kościoła i Watykanu największym problemem jest nadążanie za rewolucjami.

Żeby wyjść z Unii najpierw należy nauczyć się samodzielnie chodzić i w żadnym wypadku nie można być miękiszonem.

Unia Europejska będzie niemiecka albo jej nie będzie. Wydaje się to już nieuchronne, a skłócona Polska zupełnie się w tym nie odnajduje.