Jan Wróbel

Mało zauważona pozostaje w tym kontekście przykra sprawa – tegoroczne wybory nie przekształciły się w plebiscyt „Kto za PiS? Kto przeciw?”, lecz w narodowe referendum za socjalizmem. W programach (czytaj: zestawie agitacyjnym) wszystkich partii, poza jedną, królują obietnice socjalne, niemal nieodróżnialne od siebie

Wicepremier i minister kultury Piotr Gliński popełnił swego czasu poważny błąd, blokując przedłużenie kadencji dyrektora Muzeum Polin Dariusza Stoli. Gliński nie był i nie będzie w stanie przyznać się, choćby przed sobą, że sknocił – bo gdyby był tego typu człowiekiem, to nie zostałby panem od kultury w rządzie firmowanym przez Jarosława Kaczyńskiego.

W yborcze bilbordy z Małgorzatą Kidawą-Błońską skłaniają do refleksji. Uśmiechnięta polityk przytula na nich nieznaną nam, odwróconą plecami osobę, chyba dziewczynę.

No i wydało się. Nie jestem Polakiem, nie stanę się Turkiem i nie zakoleguję się z Koalicją Obywatelską. Jestem – i chyba pozostanę już – dinozaurem, z grubą gadzią skórą.

B ardzo wiele osób, które nie żyją na co dzień konfliktem politycznym, które poszukują zgody i porozumienia, odrzuca walkę proponowaną przez PiS, stąd Małgorzata Kidawa-Błońska, która jest człowiekiem zgody i porozumienia – oceniła Barbara Nowacka ostatnią decyzję… Właśnie, czyją? Kidawy-Błońskiej? Kidawy-Błońskiej i Nowackiej? Nowackiej i Schetyny?

W ydarzenia związane z hejterską aktywnością grupy sędziów, spośród których co najmniej kilku pracowało w resorcie Zbigniewa Ziobry… nie toczą się jak lawina

 Dziad (dziennikarka Elżbieta Rutkowska) mówi do obrazu (wiceminister kultury Paweł Lewandowski), a obraz doń ani razu – a właściwie w pewnych sprawach mówi, za to w innych tylko bije w werble.

Czasownik "mediować" już niedługo będzie chyba miał nowe znaczenie: prowadzić nagonkę w mediach, nawet kosztem dzieci. Kto jest winny temu, że narracja prowadząca do zrozumienia została (trwale?) zepchnięta na boczny tor przez narrację "zaorania", trudno ustalić.

Od paru lat Obóz Narodowo-Radykalny aktywizuje się podczas obchodów rocznicy Powstania Warszawskiego. Budzi to spory opór, motywowany także historycznymi racjami – bo zwolennicy podziemia narodowego byli przeciwnikami akcji "Burza".

To, co zobaczyliśmy w Białymstoku, to tylko jedna z klatek filmu „wojna elit trafia pod strzechy”

Michał Karnowski, odnosząc się do mojego felietonu (Magazyn DGP z 19 lipca), zachęca do merytorycznej dyskusji na temat mediów. Z przyjemnością. Co do myśli przedstawiciela tygodnika "Sieci", pisma w każdym numerze deklarującego myślą, mową i uczynkiem poparcie dla PiS, pozwolę sobie je skrócić do dwóch ważnych punktów.

Kiedy tydzień temu w "Rzeczpospolitej" ukazał się krytyczny wobec mediów publicznych list otwarty Roberta Mazurka do Danuty Holeckiej, kierowniczki redakcji "Wiadomości", Michał Karnowski wystąpił z charakterystycznym wnioskowaniem: "Zawsze mnie zastanawiało, dlaczego ludzie chcący uchodzić za tzw. prawicę umiarkowaną (akceptowaną przez III RP?) z aż taką wściekłością regularnie atakują te media, które w bitwie o Polskę jednoznacznie stają po stronie prawdy".

G dyby Anna Zalewska, będąc szefową resortu edukacji, była dymisjonowana po każdej swojej wypowiedzi, która wywoływała medialną burzę, mogłaby sobie tymi urzędowymi aktami odwołania wytapetować salon. Jak wiemy – wylądowała w Brukseli.

C zasami, w chwilach pełnych wakacyjnych, głębokich refleksji nad stanem Ojczyzny, myślę, że zaczęło się wszystko od diet. Kiedy mieliśmy po lat 20, wspólne wyjazdy oznaczały też wspólne kupowanie jedzenia i wspólne jego spożywanie. A jeżeli ktoś zwykł był śniadać serem białym, lecz zakupy objęły tylko ser żółty, to po prostu jadł żółty. Ach, te czasy!

Nie marzą państwo o prawdziwym autorytecie moralnym? O takim, który potrafi głośno powiedzieć, że np. wypominanie przeciwnikom politycznym zachowania ich dzieci stanowi przykład niewybaczalnego świństwa? O takim, którego interwencja automatycznie powoduje dymisję winnych?