Jan Wróbel

Chyba nikt już nie ma w Polsce wątpliwości, że wobec mnie prowadzona jest operacja policyjno-medialna, czyli jest zastosowana klasyczna metoda działania służb specjalnych, rodem z czasów komunizmu, kiedy byłem traktowany jako obywatel drugiej kategorii i jako zagrożenie dla władz PRL” – ocenił w wywiadzie dla DGP prezes Najwyższej Izby Kontroli.

Pewnie nie jestem w tej sprawie wyjątkiem – wierzę sprawdzonym. Józef Pinior jako działacz podziemia zdał wiele egzaminów na tyle trudnych, że wierzę mu szczególnie.

Białostocki wykład Donalda Tuska miał dwie fazy, pesymistyczną i optymistyczną. W tej pierwszej mowa była o Europie, w tej drugiej o PiS. Europa jest zagubiona, pozbawiona kierunku, przywództwa, zirytowana sama sobą, bezradna realnie wobec USA Donalda Trumpa, a potencjalnie wobec Chin. PiS jest zły - pisze w Magazynie DGP Jan Wróbel. 

Joanna Lichocka może pokazała palec posłom opozycji, a może nie. Z nagrania wnioskowałbym, że raczej nie, kłopot polega na tym, że tłumaczenie się w takich sprawach, chociażby nie wiem jak rezolutne, pogarsza sprawę. Zresztą jej krytycy mają gdzieś, czy posłanka pocierała policzek, czy raniła palcem uczucia wrażliwych etyków z Wiejskiej – Lichocka ma zapłacić za TVP, za Trybunał Konstytucyjny, za KRS, za wszystko.

Wierzcie Państwo albo nie wierzcie, ale bardzo fajnie było być na prawicy w minionych latach. Przypomniał o tym w "Polityce” Robert Krasowski, który sam odegrał nieocenioną rolę w historii, dając prawicowym piórom miejsce do pisania w kolejnych periodykach (może nawet sam był prawicowcem, ale z Krasowskim jest jak z Billem Clintonem, który palił marychę, ale się nie zaciągał).

Prawicowy prezydent Andrzej Duda, tłumaczący, że hipotetyczna ustawa o związkach partnerskich jest do pomyślenia, i opowiadający się za tolerowaniem osób homoseksualnych jest tym samym prawicowym prezydentem Andrzejem Dudą, który bez wahań podpisuje sądową ustawę kagańcową.

Powiedzcie Państwo, ale tak z ręką na sercu – czy emocjonujecie się wyborami na przewodniczącego Platformy Obywatelskiej? Szczęśliwy, kto odpowiedział „tak”, przynajmniej ma jakieś hobby (pomijam osoby zajmujące się PO zawodowo, czyli polityków, służby oraz płatnych internetowych trolli), odrywające go chociaż na chwilę od rozmyślań na temat klimatu, wojny i sądów. Ja do tych szczęściarzy nie należę.

Narodowe "hurra” z okazji kolejnych rocznic 1410 r. już dawno miało swoich krytyków. Dość często byli to polscy konserwatyści. Ci w Galicji mieli swoje geopolityczne rachuby, ale decydował spór o istotę polskości, w którym to sporze konserwatyści byli dzisiejszymi liberałami...

Prof. Tomasz Grodzki nie najlepiej radzi sobie z atakiem. To, że nie jest sprawnym politykiem, nie czyni jednak z niego osoby podejrzanej.

Po 30 latach powtarzania, że wydatki socjalne są niebezpieczne, przyszedł Kaczyński i jego PiS – i ni z tego, ni z owego mamy Polskę dobrobytu.

Rozumiemy chyba, o ile nie jesteśmy zacietrzewieni ponad miarę, że nawet gdyby PiS przeprowadził prawdziwą reformę sądów, to opór wobec niej nie byłby wcale mniejszy.

Ciekawie się równolegle czyta dwa wywiady: Roberta Mazurka ze Zdzisławem Krasnodębskim ( "Musimy dokończyć rewolucję" , Magazyn DGP z 6 grudnia 2019 r.) i Grzegorza Sroczyńskiego z Agatą Bielik-Robson (Gazeta.pl).

Nieumiejętność zrozumienia przez Władysława Frasyniuka, że popełnił błąd, to kiepska wróżba na przyszłość. Opozycja dostanie jeszcze jednego Lecha Wałęsę – rozgoryczonego, przekonanego o własnej niezwykłości, bzdurzącego oraz zapienionego. Wykrzykiwanie wulgaryzmów pod adresem licznych Polaków podczas manifestacji "w obronie sądów”, to głupota.

Państwo dobrobytu to jedna z idei, dzięki którym lewica dochodziła do władzy, przekonując – siebie i wyborców – że ma normalny program dla normalnych ludzi. Nie program rewolucji socjalistycznej, likwidacji własności prywatnej oraz anihilacji całych klas społecznych. "Państwo dobrobytu” brzmi sympatyczniej niż "dyktatura proletariatu” i stawia przed wygranymi akceptowalne cele do realizacji.

Piłsudczycy. To słowo jest kluczem, kluczem niezbędnym do zrozumienia duszy tzw. prawicy rządzącej polską od kilku lat.