Jan Wróbel

Zachód zostaje sam w walce z Rosją.

Platforma Obywatelska ma kłopot z wygrzebaniem się z narracji nieufności wobec polskich służb mundurowych.

Co prawica daje Polsce?

Wraz z wojną padają mity. Na przykład ten, goszczący dotąd często w obozie przeciwników PiS, że niemiecka polityka wobec Polski i Unii Europejskiej jest z automatu dla Polski korzystna, nawet jeśli jej ceną jest nadmierne dokarmianie Putina.

Światek „kompleksu obrony narodowej” narzucił na siebie kurtkę niewidkę. Trudne to sprawy i nie na wasze główki, brzmi jego przekaz, my tu sobie spokojnie przepalimy tony złotówek, a kolejne opóźnienia kolejnych wyrobów (a czasem właśnie nie-wyrobów) świetnie wytłumaczymy. A nawet w hipotetycznej sytuacji, w której marnie się wytłumaczymy, pozostajemy w położeniu szatniarzy z „Misia” – nie mamy pańskiego śmigłowca i co nam pan zrobi? I tak nie kupi pan tych zabawek w innym sklepie…

Cieszę, się, że nie jestem politykiem i nie muszę podejmować decyzji na temat umożliwienia ochotniczego udziału Polaków w wojnie z Rosją.

Kiedy zacząłem pisać ten felieton, wybuchła wojna. Felieton to jednak gatunek czasu pokoju, żarty i finezja tracą użyteczność, kiedy na stolicę naszego sąsiada jadą czołgi.

Paweł Kukiz jest politykiem barwnym, aczkolwiek zmarginalizowanym, trochę na własne życzenie. Jego flirt z PiS jest równie mało skuteczny, jak uprzedni związek z PSL, a przecież współdziałanie z partią rządzącą z natury powinno przynieść więcej skutków niż granie z opozycją.

PiS połączył ludzi jak najbardziej normalnych z przechyłami, przy których kurator Nowak jest dobroduszną i refleksyjną doradczynią zawodową.

Sprawa rozwodu w Ordo Iuris dała plejadzie polskich komentatorów niezbędny zastrzyk adrenaliny. Przeważała radość, że „jak oni nam, tak my im” – skoro Oni pragną wkroczyć w nasze życie, to my teraz wkroczymy w Ich rozwody i małżeństwa.

Minister zdrowia zapowiedział tydzień temu, że liczba dziennych zachorowań w Polsce na COVID-19 przekroczy 50 tys. – i słowa dotrzymał.

Kwestia podsłuchów, a także innych działań, których podjęcie ułatwiają systemy elektronicznej inwigilacji jak Pegasus, nigdy nie zostanie uregulowana raz na zawsze doskonałymi procedurami. Bo fundamentem procedur i ich stosowania jest, powiedzmy sobie prawdę, moralność wsparta poczuciem przyzwoitości.

Mejza czy nie Mejza, ksiądz czy nie ksiądz, reżyser czy nie reżyser – każdemu należy się w sprawach karnych sąd. Sąd, a nie osądzenie przez opinię publiczną.

Historia niejako z zasady związana jest ze współczesnością, zatem projekt przedmiotu historia i teraźniejszość jest zdroworozsądkowy – i mój zdrowy rozsądek go popiera. Jednak problemem "normalnej" historii jest to, że większość tematów omawianych na lekcjach nie wiąże się dla ucznia w logiczną całość. Coś tam teraz, coś tam kiedyś – i w HiT będzie tak samo.

W nowym roku marzy mi się nowy rząd.