Jan Wróbel

Wigilia w pustym mieszkaniu ma zalety, nie ma wad. Odpadają absurdalne koszta żywienia ludzi, którzy jakby czekali na jadło przez cały rok. Niczego nie trzeba ogarniać, bo i dla kogo, ani sprzątać, bo i po kim. 

Realizm jest piękną cechą. W połączeniu z pewną dawką odwagi (bo jak inaczej przejść przez życie?) i chociażby zarysowaną wizją przyszłości jako szansy, a nie wyroku, zwiększa nadzieję, że widok własnej twarzy w lustrze nie będzie brzydził.

Wymiana ciosów między tygodnikiem "Newsweek" a Bogdanem Rymanowskim w sprawie artykułu o "siewcach głupoty" prowokuje pytanie o sens dziennikarstwa.

Uważam, że sędziowie, skoro już pełnią swój urząd w imieniu nas wszystkich (Rzeczpospolitej!) i dla nas wszystkich, nie powinni chodzić na rocznicowe zjazdy Komitetu Obrony Demokracji.

Moglibyśmy z przerażeniem wołać, że śmierć kosi niby łan, ale siedzimy cicho. Zamknęliśmy się w bańce, by nie dać się zamknąć w domach. Odporność narodu polskiego na codzienne komunikaty o setkach (!) pacjentów zmarłych na COVID-19 i dziesiątkach tysięcy chorych zaczyna mieć w sobie coś przerażającego.

Dwóch Nigeryjczyków siedzi w areszcie od 2019 r. Ich sprawa nie ukazuje rasizmu polskiego wymiaru sprawiedliwości, tylko jego wadliwość (i, chciałoby się rzec, niereformowalność).

Boczyć się na książkę z powodu jej zawartości – jeszcze ujdzie. Boczyć się z powodu jej czytelników, to, przyznają państwo, niezła przesada. Trudno i darmo, tak właśnie ze mną jest przy okazji lektury "Pańszczyzny" Kamila Janickiego.

Razi mnie używanie słowa „obsesja” w analizach politycznych. Ot, poręczne może, lecz mało wyszukane, a co gorsza, tak nadużywane, że faktycznie pozbawione już treści.

Wymiana emocjonalnych (Twitter!) opinii między Waldemarem Kuczyńskim a Zbigniewem Hołdysem, poprzedzona odcięciem się Agnieszki Holland od Kuczyńskiego („Ty palancie!”), unaocznia oczywistą prawdę kierującą zachowaniem stada antypisowskich demokratów.

Było tak, że zabierałem się do pisania felietonu o infantylnym sposobie komunikacji Donalda Tuska z opozycyjnym narodem, ale podkusił mnie diabeł i zajrzałem do "Rzeczpospolitej".

Mit jedności polskiej opozycji wyśmiał w ostatnim numerze "Do Rzeczy" Rafał Ziemkiewicz. Trafnie punktuje, że u podstaw mitu leży przekonanie o istnieniu uśpionego wielkiego elektoratu antypisowskiego. Śpi? No to budźmy go, jeszcze głośniej krzyczmy o dyktaturze Kaczyńskiego, jeszcze głośniej wyrażajmy nasze moralne oburzenie – podśmiewa się ofiara perfidnego Albionu.

Konferencja prasowa ministrów broniących Polskę przed falą pedofili… Nic, rzecz jasna, dodać tutaj nie można, poza smutną uwagą, że rządzą nami ludzie bez zasad. Nie tacy trochę bez zasad czy naginający je dla własnego zysku, tylko amoralni.

Mam w planach imprezę urodzinową, taką zwykłą, dla niewielkiego grona coraz starszych przyjaciół. Przyznaję jednak, że Robert Mazurek wysoko ustawił poprzeczkę; zacząłem myśleć nad reorganizacją planu.

Telewizyjno-twitterowy spór Radosława Sikorskiego oraz Katarzyny Kolendy-Zaleskiej odkurzył stary, kochany symetryzm. Bo, jak mawiał bohater "Skrzypka na dachu", z jednej strony… Z jednej strony trudno nie zrozumieć złości Sikorskiego, kiedy zderza się ze ścianą zarzutów, że ciągle rządzi PiS, tak jakby winą przeciwników PiS był PiS.

Polska rządzona przez prawicę tak bardzo dba o prawa rodziców do wychowania (własnych!) dzieci, że napuszcza dzieci na rodziców – i to za pomocą szkoły.