Wojtek Kałużyński

Wybitny dokumentalista Jacek Bławut zadebiutował w fabule filmem „Jeszcze nie wieczór”, za który dostał Srebrne Lwy na festiwalu w Gdyni. DZIENNIKOWI opowiedział o odpowiedzialności, miłości, przemijaniu oraz aktorach i ich marzeniach zagrania jeszcze jednej, może już ostatniej wielkiej roli.

Najnowszy film Andy'ego Fickmana to porządnie zrobione, nieszkodliwe, familijne science fiction ze standardowymi atrakcjami. Nie udaje, że jest czymś więcej niż bezpretensjonalną młodzieżową rozrywką - dlatego ogląda się go wręcz z uznaniem dla stylu, z jakim udało się historyjkę wpisać w paranormalne ramy.

''Dragonball: Ewolucja'' to adaptacja popularnej japońskiej mangi, z której scenarzysta Ben Ramsey na spółkę z reżyserem Jamesem Wongiem metodycznie usunęli prawie wszystko, co miała oryginalnego. Co zaserwowali zamiast? Dziwną mieszankę do znudzenia wtórnej wizji apokalipsy i głupkowatej nastoletniej komedii romantycznej.

„W sieci kłamstw” ma wszystkie cechy udanego politycznego, szpiegowskiego thrillera. Niestety jest przy okazji filmem zbyt politycznie poprawnym, by wydobyć się ponad solidny poziom poparty warsztatowym mistrzostwem Ridleya Scotta - pisze Wojtek Kałużyński w DZIENNIKU.

Nagrodzona w Karlowych Warach makabryczna komedia prosto z Danii uwodzi maestrią zderzania motywów z zupełnie różnych bajek. Reżyser ''Strasznie szczęśliwych'' wymieszał klimat obrazów Lyncha i Coenów; sięgnąwszy do poetyki horroru, kryminału i posępnego thrillera oprawił całość w ramy czarnej komedii, która uwodzi doskonałym wisielczym humorem.

Jego twórcy chcieli, żeby obraz był po trosze dreszczowcem, apokaliptycznym moralitetem i filmem katastroficznym. Nie wyszło. Wyszedł przedobrzony thriller SF, marnujący większość pomysłów i zbyt chaotycznie korzystający z gatunkowych wytrychów. ''Zapowiedź'' od 27 marca jest w polskich kinach.

Ekranizacja ''Konającego zwierzęcia'' Philipa Rotha obyczajową prowokację zmieniła w hymn o miłości inteligentnie rozgrywający melodramatyczne klisze. O filmie ''Elegia'', który właśnie ukazał się na DVD, pisze Wojtek Kałużyński z DZIENNIKA.

Pół roku po światowej premierze nareszcie do Polski trafia przebojowa opowieść Danny'ego Boyle'a o kopciuszku z Bombaju. Polscy widzowie obejrzą "Slumdoga" prawie tydzień po tym, jak rozprawił się z oscarową konkurencją i ceremonię rozdania nagród amerykańskiej Akademii Filmowej opuścił z ośmioma statuetkami oraz tytułem film roku.

Sceny z życia neapolitańskiej mafii - kamorry. Surowe, pozbawione widowiskowej mitologii, ale zatrzymujące się wpół drogi między przerażającym naturalizmem a socjologicznym opisem z interwencyjną tezą

Spotkanie z „obcym”, które pomaga odmienić życie na lepsze. Widzieliśmy to w kinie już wiele razy. Thomasowi McCarthy’emu udało się jednak powiedzieć na ten temat coś ciekawego własnym głosem.

"Zmierzch" to historia nastolatki zakochanej w wampirze. Przewidywalna i nudnawa. Tylko dzięki odrobinie oryginalności nie pogrąża się z kretesem w banalnej sztampie rozmieniającej grozę na sentymentalny kicz - czytamy w dodatku kulturalnym DZIENNIKA.

Zestaw filmów wydanych pod wspólnym szyldem "Nowe horyzonty animacji" potwierdza, że kino animowane, adresowane do starszej niż dziecięca publiczności ma się w ostatnim czasie coraz lepiej - czytamy w dodatku kulturalnym DZIENNIKA.

Film Gavina O'Connora niespecjalnie ukrywa swój konwencjonalny, gatunkowy rodowód. Niewolniczo wręcz podąża wytartymi ścieżkami niezliczonych policyjnych thrillerów. Z tą tylko różnicą, że "W cieniu chwały" miesza kryminalne wątki z rodzinnym dramatem, również rozgrywanym ściśle wedle kanonicznych wzorców

Autor książki o Maklakiewiczu ukazującej się w ramach serii: "Ludzie Polskiego Kina", poznański filmoznawca Wojciech Otto deklaruje, że przypatrywanie się życiu i twórczości bohatera było ekscytującą i inspirującą przygodą. Szkoda tylko, że lektura już tak pasjonująca nie jest.

Zarejestrowany na taśmie i zmontowany monolog Klausa Kinskiego, wygłoszony w listopadzie 1971 roku w Deutchlandhalle w Berlinie, daleko wykracza poza granicę zabawy w teatr w kinie. Na pustej scenie Kinski wciela się w rolę oskarżyciela Chrystusa. Tak jak Bułhakow, Dostojewski czy Passolini sprowadza go na ziemię, wpisuje we współczesny kontekst, czyni zeń idola kontrkultury.