Wojtek Kałużyński

Camerimage to w tej chwili bodaj najbardziej liczący się w świecie festiwal filmowy odbywający się w Polsce. Gościli na nim niemal wszyscy wielcy operatorzy współczesnego światowego kina, którym ten festiwal stworzył szansę na wyjście z cienia wielkich reżyserów i aktorskich gwiazd gdzie indziej mających wyłączność na stąpanie po czerwonych dywanach.

Słodko-gorzka komedia Mike’a Leigha była jednym z faworytów konkursu na ostatnim festiwalu w Berlinie. Ostatecznie ze Srebrnym Niedźwiedziem za najlepszą rolę kobiecą wyjechała z Berlina tylko Sally Hawkins. Film Leigha z pewnością zasługiwał na więcej. Ale i Hawkins za swoją rolę zasłużyła na wszystkie nagrody - czytamy w DZIENNIKU.

Nie tak dawno temu niewielka egipska orkiestra policyjna przyjechała do Izraela. Zdarzenie niby nieistotne, ale z wątłego pomysłu fabularnego reżyserowi Eranowi Kolirinowi udało się utkać subtelną obyczajową komedię o zderzeniu kultur. Zabawny, mądry i ciepły film zupełnie innym tonem opowiada o izraelsko-arabskich stosunkach - czytamy w piątkowym dodatku DZIENNIKA.

Turek z niemieckim paszportem Fatih Akin konsekwentnie snuje opowieść rozpiętą między Turcją a Europą. I bardzo dobrze mu to wychodzi. W drugiej części swojej trylogii "Miłość, śmierć, diabeł" zapoczątkowanej przez znakomite "Głową w mur" Fatih Akin wciąż krąży między swymi dwiema ojczyznami: Turcją i Niemcami - czytamy w piątkowym dodatku DZIENNIKA.

Zwycięski film ostatniego festiwalu w Berlinie pod pozorem odkrywania prawdy o skorumpowanym brazylijskim systemie skrywa w istocie pomysł na nieskomplikowane kino akcji.

Komiksowy Garfield bawi od trzydziestu lat, podążając za współczesnością i celnie ją komentując. I to jest właśnie to, czego w filmach o Garfieldzie brakuje najbardziej.

Powrót do kina Jerzego Skolimowskiego jest w gruncie rzeczy symbolicznym powrotem do korzeni, do dawnej niezużytej wcale poetyki, niezrealizowanych wcześniej projektów. Nie przypadkiem w "Czterech nocach z Anną" pojawiają się migawkowe odsyłacze do "Bariery", "Walkowera", "Startu". Można je odczytywać różnie: jako przyznanie się do życiowej porażki, wyraz żalu za straconymi szansami, ale i niezgody artysty na kapitulacje i kompromisy - czytamy w DZIENNIKU.

"Pierwsza od sześciu lat fabuła uznanego baskijskiego twórcy Julio Medema, autora „Krów” i „Kochanków z kręgu polarnego”, jednocześnie zachwyca i rozczarowuje.

Druga edycja Dwóch Brzegów udowadnia, że ten festiwal odbywający się w pełnym magii miejscu, jest potrzebny, choć nie do końca jeszcze odnalazł swoją formułę - pisze DZIENNIK.

Konflikt w Rwandzie długo czekał na odbicie w kinie. Zanim jednak Rwanda przemówiła własnym głosem, najpierw Zachód musiał uciszyć własne wyrzuty sumienia. „Munyunragabo” to kolejny powrót do wykrwiawiającej się Afryki.

Muzyczny dokument Carlosa Saury poświęcony portugalskiemu stylowi fado zamyka żywą tradycję w zbyt czystej, laboratoryjnej formie.

Debiut meksykańskiego reżysera Rodrigo Pla utyka na manowcach społecznej krytyki, na siłę wtłoczonej w tryby thrillera z inicjacyjnym wątkiem.

Dokumentalna podróż po rzece Jangcy staje się pretekstem do zajrzenia pod podszewkę chińskiego cudu gospodarczego.

Islandzki patent na rehabilitację Prawdziwej Blondynki. Pomysłowo krzepiący, ale utopiony w landrynkowym pastiszu.

Najnowsza animacja studia Dream Works - nieco skromniejsza od „Shreka” i sztandarowych produkcji Disneya i Pixara - opowiada historię prościutką i przejrzystą, a przy tym sympatyczną, niegłupią i efektownie opowiedzianą.