Jan Rokita

Polska nie ma i - mimo grożącej nam demograficznej katastrofy - mieć nie będzie kłopotu z liczebnością islamskiej społeczności. Przeciwnie, kilkanaście tysięcy żyjących tu Egipcjan, Palestyńczyków, Turków czy garstka zasłużonych Tatarów to społeczność żyjąca w symbiozie z codziennym polskim życiem.

Polsce opłaca się, aby otworzyć drogę dla innego niż dotąd modelu unii walutowej. Z Niemcami w euro powinni w przyszłości zostać ci, którzy przyjmują do wiadomości twarde warunki niemieckiej ekonomicznej gry: wymogi budżetowej odpowiedzialności i niskiej inflacji. A Polsce opłacałoby się być w takim właśnie gronie - pisze Jan Rokita.

Nocna środowa rozmowa telefoniczna premiera Netanjahu z wiceprezydentem Bidenem najprawdopodobniej przynosi przesilenie w najpoważniejszym jak dotąd konflikcie Izraela z rządem Baracka Obamy. Najprawdopodobniej Izrael będzie musiał ustąpić - pisze Jan Rokita.

Kwestia współpracy komunistycznej Polski z terroryzmem pierwszy raz różni dwóch najważniejszych polityków tamtego czasu, dotąd maszerujących zawsze ramię w ramię. A Czesław Kiszczak jest najprawdopodobniej pierwszym tak poważnym świadkiem polskiego wsparcia dla światowego terroryzmu.

Zaskakująca jest główna linia sporu z rządem, zarysowana podczas kongresu PiS. I niespodziewanie aksamitny sposób potraktowania obozu władzy - pisze w "Dzienniku Gazecie Prawnej" Jan Rokita. Jego zdaniem szef PiS ma problem. Jako jedyny premier obniżył i uprościł podatki. Dziś zaś jego partia domaga się skrętu w lewo.

Czytanie polityki poprzez decyzje finansowe nabiera znaczenia zwłaszcza wtedy, gdy mamy do czynienia z rządem, który jak diabeł przed święconą wodą broni się przed jednoznacznym definiowaniem czegokolwiek, zachowując stan "nieznośnej lekkości" swoich idei i programu. A takim właśnie jest gabinet premiera Donalda Tuska - pisze Jan Rokita.

"Upadek Lizbony" - jak to mocno określił szwedzki premier Reinfeldt - wymaga od nas stanięcia twarzą w twarz z dość nieprzyjemną prawdą. Unia Europejska nie jest dziś organizmem zdolnym osiągać nawet najbardziej priorytetowe spośród stawianych sobie celów - pisze Jan Rokita.

To przedwyborczy prezent dla liderów dwóch głównych partii - Tuska i Kaczyńskiego, którzy dostaną w ten sposób komfortowy instrument pozbywania się z list wyborczych niewygodnych albo nadmiernie samodzielnych osobowości - tak Jan Rokita komentuje pomysł wprowadzenia parytetu w polityce.

To prawda, że Obama nie umie znaleźć sensownego klucza do nowej polityki chińskiej. Ale być może taki skuteczny klucz nie istnieje - tak Jan Rokita pisze o skomplikowanych stosunkach Ameryki z Chinami.

Czy po 15 tygodniach śledztwa komisji hazardowej udało się ustalić coś ważnego, a wcześniej nieznanego o przebiegu aferalnych zdarzeń? Odpowiedź brzmi: nie - pisze Jan Rokita. Jego zdaniem "komisja pozostanie ciekawym przypadkiem użycia przez premiera prasowego skandalu dla rozprawy ze stworzoną przez siebie koterią najbliższych współpracowników".

Krzysztof Skubiszewski nie bał się wybitnych osobowości jako swoich podwładnych. To jedna z tych dobrych państwowych praktyk, dawno już porzuconych przez polityków u władzy - pisze o zmarłym w poniedziałek byłym szefie MSZ Jan Rokita.

Putin w Katyniu? Można odnieść wrażenie, że świat po raz kolejny stanął na głowie. Dotąd bowiem funkcjonariusze KGB przybywali do lasu położonego k. stacji Gniazdowo tylko w dwóch celach: albo, by zabijać, albo by wypoczywać w willi stojącej na miejscu straceń - pisze Jan Rokita.

"To byłby pierwszy poważny sukces światowej polityki Baracka Obamy, jeśliby istotnie reżim irański zaakceptował układ paliwo za uran" - komentuje dla "Dziennika Gazety Prawnej" Jan Rokita. Czy w ten sposób uda się rozbroić irańską bombę atomową, zanim powstanie?

W ubiegły czwartek dwa lata rządów Tuska straciły ostatnie rozsądne usprawiedliwienie. Nie wiadomo już zupełnie, dlaczego jego rząd nie podjął w tym czasie programu reform, skoro motywem nie były prezydenckie plany premiera - pisze Jan Rokita, publicysta "Dziennika Gazety Prawnej".

Jeśliby rzeczywiście to Władysław Stasiak miał zostać kandydatem PiS do prezydentury Warszawy, to - po nominacji Gęsickiej - można by już mówić o nowym, merytokratycznym trendzie w tej partii. Stasiak bowiem jest zaprzeczeniem dominującego dziś typu polityka partyjnego - pisze Jan Rokita, publicysta "Dziennika Gazety Prawnej".