Jan Rokita

Przygotowanie w NATO planów awaryjnych dla Litwy Łotwy i Estonii, byłoby dowodem, że zaangażowanie Polski w działania Sojuszu dają nam możliwość realnego wpływu na tę instytucję - pisze Jan Rokita.

Skórzyński i Gierszewski zostaliby posłani do mamra, gdyby nad Wisłą była Ameryka, a nie Polska. Tam bowiem państwo swoje ustawy zwykło traktować ze śmiertelną powagą. U nas ostatnimi legalistami pozostali już pewnie krakowscy prokuratorzy - tak sprawę zarzutów dla dziennikarzy TVN24 i Radia ZET komentuje Jan Rokita.

"Premier Tusk ma nadal władzę absolutną, ale utracił lojalność głównych wasali. (...) Tylko Hanna Gronkiewicz-Waltz konsekwentnie zachowuje pełną subordynację, a Tusk odwdzięcza się jej w taki sposób, aby mogła żywić iluzję, iż naprawdę uczestniczy w procesach decyzyjnych" - pisze Jan Rokita.

Gęsicka przy Kaczyńskim to taki Boni przy Tusku. Rozumny, ofiarny, znający się na rzeczy, ale niezdolny do zdobycia politycznej podmiotowości - tak Jan Rokita komentuje odejście Przemysława Gosiewskiego z władz klubu PiS. Nową szefową klubu została Grażyna Gęsicka.

"Minął właśnie pierwszy rok od wydania najmniej rozumnego zarządzenia obecnej władzy: zniesienia nauczania historii w dwóch najwyższych klasach szkoły średniej. Można by zdroworozsądkowo przypuszczać, że takie decyzje są specyficznie polskim ekscesem (...) Nic bardziej błędnego!"

Strzelając w czas Aszury do demonstrującego szyickiego tłumu w okolicach placu Uniwersyteckiego w Teheranie, reżim mułły Chameneiego dopuścił się strasznej zbrodni, przede wszystkim religijnej. W odwiecznej walce szyitów o prawowierność religii Chamenei stanął symbolicznie po stronie niegdysiejszych zabójców świętego imama - pisze Jan Rokita.

Jest w unijnym dokumencie tajemna moc, która wyzwoliła chęć publicznego opowiadania byle czego na jego temat u zdumiewająco dużej ilości osób. Szczególnie u celebrytów - pisze o traktacie z Lizbony Jan Rokita, publicysta "Dziennika Gazety Prawnej".

Przewodniczący "Solidarności" Janusz Śniadek skazuje się na anachronizm i społeczne niezrozumienie, kiedy z emocją w głosie przyrównuje obecne demonstracje związkowe do antyjaruzelskich manifestacji czasów stanu wojennego - pisze Jan Rokita, komentator "Dziennika Gazety Prawnej".

Niestety, nie można odczuwać pełnej satysfakcji z rezultatów dwuletniej batalii o nowe reguły europejskiego prawa telekomunikacyjnego. Ale też można i należy mieć poczucie obywatelskiej wdzięczności dla europejskiej lewicy, która wspierana przez liberałów i zielonych niemal siłą wyrwała dla nas - użytkowników telefonów i internetu - trochę podstawowych przecież praw - pisze Jan Rokita.

"Jeszcze niedawno trzeba było nie lada intelektualnej odwagi - a może nawet przekory - aby twierdzić, że Lizbona ma zamknąć, a nie otworzyć Unię na wschód" - komentuje Jan Rokita. Jego zdaniem ani unijna prezydentura, ani zasada podwójna większości, nie służą silnej Europie.

"Można rozsądnie założyć, iż Tusk ani jeszcze nie dezerteruje, ani nie zgorzkniał do tego stopnia, że pożąda już tylko przywilejów królowej angielskiej. Lecz jeśli tak, to jego spóźniona o dwa lata inicjatywa konstytucyjna musi być traktowana wyłącznie w kategoriach propagandowych - pisze Jan Rokita.

Precedensowy wniosek Janusza Kochanowskiego o wszczęcie postępowania karnego przeciwko Ewie Kopacz za ściągnięcie na Polskę niebezpieczeństwa epidemiologicznego nakazuje postawić pytanie o granice kompetencji ombudsmana - pisze w "Dzienniku Gazecie Prawnej" Jan Rokita.

W 20 lat po otwarciu przez niemieckich komunistów bram muru w Berlinie kanclerz Angela Merkel twardo przeciwstawia się niemieckiej wersji polityki grubej kreski. I nawet - raczej celowo niż przypadkiem - po raz pierwszy używa w tonie jawnie polemicznym tego słynnego terminu z ówczesnej sejmowej mowy Mazowieckiego - pisze Jan Rokita.

Źródłem konfliktów na lewicy jest to, że coraz wyraźniej jej drogi prowadzą donikąd. Szef SLD Grzegorz Napieralski próbuje prowadzić taką politykę, która zapewnia partii największą podmiotowość, możliwą w aktualnych warunkach - pisze Jan Rokita.

Julia Pitera staje się symbolem nieumiejętności działania gabinetu w materiach państwowych. Choć los Pitery wydaje się po ostrej publicznej zwadzie z Bonim wisieć na włosku, Tusk może pozostawić ją na miejscu. By dalej robiła to, co tak zirytowało ministra Boniego - pisze Jan Rokita.