Jan Rokita

Jeśli Biden choć troszkę ostudził rodzącą się w Polsce skłonność do emocjonalnego rozgoryczenia Ameryką - to jest to dla nas samych kroczek w stronę powrotu do normalności i roztropności politycznej. Z Ameryką jest bowiem tak, jak niegdyś przez wiele wieków było z Rzymem: świat się zmieniał, ale Rzym trwał - pisze Jan Rokita.

Lawinowa dynamika polityczna, jakiej nabrała afera hazardowa, nie jest ani wynikiem "zamachu na konstytucyjne instytucje państwa" ze strony CBA - jak chciałby szef gabinetu premiera, ani jakiejś dziennikarskiej spirali histerii - jak nas przekonują niektórzy profesorowie. Prawdziwym inscenizatorem nawały jest przecież sam premier Donald Tusk - komentuje Jan Rokita.

Sobotni Kongres PiS przypomniał politykę z epoki lat 90.: był absolutnie normalny. Zarówno szef partii, jak i członkowie mówili ludzkim językiem, nie obrażano przeciwników, nie zamykano ludziom na siłę ust, a scenariusz nie został podporządkowany telewizyjnej propagandzie - komentuje Jan Rokita.

Zero pożytków dla kogokolwiek - przynajmniej w Polsce. I bez liku szkód. Taki nieuchronnie musi być bilans całkiem wyzbytej wyobraźni decyzji PO, aby wprowadzić rozłam w utrwaloną w Polsce kwalifikację zbrodni katyńskiej jako ludobójstwa - pisze Jan Rokita.

Taktyczna współpraca z lewicą niesie PiS-owi maksimum korzyści i minimum zagrożeń. Podwaliny nieoczekiwanego sojuszu zbudowała perspektywa dwóch szybkich wspólnych awantaży: kontroli nad procesem ustawodawczym i nad państwowym RTV. Lojalna kooperacja obu partnerów pozwoli im zainstalować prezydencko-sejmowe sito legislacyjne, przez które przecisnąć się będą mogły jedynie ustawy przez nich akceptowane - pisze w DZIENNIKU Jan Rokita

Jedno już się udało Władimirowi Putinowi: jego obecność w Polsce zdominuje obchody 70. rocznicy wybuchu wojny, a przemówienie na Westerplatte będzie najciekawszym i najdonioślejszym zdarzeniem politycznym w ich trakcie - zauważa Jan Rokita, komentator DZIENNIKA. Premier Tusk nie przewidział zapewne lawiny zdarzeń, jakie ono za sobą pociągnie.

Generał Skrzypczak ma całkowitą rację: polska armia jest skansenem. Bo w odróżnieniu od tych wszystkich analiz pozornych i kamuflujących sedno sprawy tkwi w tym, że Skrzypczak mówi o armii prawdę - ocenia Jan Rokita, komentator DZIENNIKA. Jego słowa brzmią niestety jak wyrzut sumienia wolnej Polski.

Posłowie oburzają się na likwidację transmisji sejmowej, ale w ich oburzeniu nie ma nic autentycznego, gdy przy okazji powołują się na misję publiczna w telewizji, zachowują się jak typowi lobbyści - ocenia Jan Rokita, komentator DZIENNIKA.

To w zasadzie dobrze, że po raz pierwszy od pradawnych czasów Buzka i Wąsacza ktoś ogłasza manifest prywatyzacyjny. Zaniechania ostatniej dekady były pod tym względem tak wielkie i szkodliwe dla kraju, że odczuwam coś na kształt skrępowania w uczciwym osądzaniu uchwalonych nowych planów prywatyzacyjnych - pisze Jan Rokita, komentator DZIENNIKA.

Bandera jest i będzie ważnym punktem ukraińskiej pamięci i tego nie zmieni żaden dekret ministra Schetyny. Nie zmienią także tego ani nasze potępienia, ani nie wiadomo jakie objawy niechęci. Za chwilę prezydent Juszczenko ogłosi go pewnie bohaterem Ukrainy - ocenia Jan Rokita, komentator DZIENNIKA.

Ahmadineżadowi źle wróży gwałtowne hamowanie gospodarcze. Niskie ceny ropy, międzynarodowe embargo i politycznie uwarunkowany spadek inwestycji mogą być gwoździem do trumny tej prezydentury - zauważa Jan Rokita, komentator DZIENNIKA. Zdeterminowana obrona Ahmadineżada nie ma również szerokiej akceptacji mułłów.

Trudno uwierzyć, aby gabinet Tuska miał dziś zdolność znaczącego przycięcia państwowej biurokracji. Przed 2005 rokiem obcięcie 10 tysięcy administracyjnych etatów nazywano "liberalnym populizem” - przypomina Jan Rokita, komentator DZIENNIKA. Stworzony przez Tuska system osobistej władzy mógłby sprzyjać owemu liberalnemu populizmowi. Mógłby!

Waldemar Pawlak jest więźniem swego wicepremierowskiego krzesła. Gdyby je porzucił, on sam, lecz także jego partia zapadłaby się w przepaść nieistnienia - ocenia Jan Rokita, komentator DZIENNIKA. Dlatego Pawlak zatem musi pozostać w gabinecie Tuska, niezależnie od tego, jak bardzo byłoby mu tam niewygodnie.

Niesymetryczność traktowania niemieckiej i rosyjskiej odpowiedzialności za II wojnę światową jest znakiem politycznej choroby i świadectwem błędnego definiowania interesu państwa polskiego - argumentuje Jan Rokita, komentator DZIENNIKA. Zgodnie z nią można nawtykać europejskiemu sąsiadowi, ale nie wolno naruszyć "rosyjskiej dumy".

Europejscy internauci mają teraz bez wątpienia swojego wroga głównego. Jest nim prezydent Nicolas Sarkozy, jak lew walczący o przeprowadzenie swego sztandarowego projektu Hadopi, nakładającego po raz pierwszy w unijnej Europie kaganiec na internet. Rzecz na razie idzie mu jak po grudzie - zauważa Jan Rokita, komentator DZIENNIKA.