Jan Rokita

Z punktu widzenia Tuska tak nowa ustawa, jak i Farfał gwarantują, że telewizja będzie wypełniać tę misję publiczną, jaką ma dla niej obóz rządowy: być segmentem Patriotycznego Ruchu Antypisu - ocenia Jan rokita, komentator DZIENNIKA. Na ile jednak odwrót artystów z tego obozu jest sygnałem jakiegoś szerszego, znaczenie mniej przyjaznego dla Tuska trendu?

Kasami fiskalnymi pastwiono się nad grupami społecznie słabymi. Świadczy o tym głośny konflikt z taksówkarzami, których państwo zmusiło do uległości, a silniejszych - minister finansów wpisywał zawsze do sławetnego załącznika do swego rozporządzenia - zauważa Jan Rokita, komentator DZIENNIKA.

Wszystkie wielkie projekty reformatorskie muszą być dziełem spragnionej politycznego czynu elity sprawującej władzę - podkreśla Jan Rokita, komentator DZIENNIKA zabierając głos w debacie na temat raportu "Polska 2030". Dlatego nowy ambitny plan polityczny podnieść może jedynie zdeterminowany i silny kandydat do urzędu prezydenckiego.

Andrzej Olechowski tylko z pozoru sam odszedł z PO. Owszem, Olechowski wybrał ze swego punktu widzenia najlepszy moment do stworzenia „faktu prasowego”, który ma sprawić kłopot premierowi. Ale Olechowskiego pozbył się z pokładu Platformy sam Donald Tusk i uczynił to bardzo dawno - ocenia Jan Rokita

Polska ma dużo powodów, aby dobrze oceniać półroczne czeskie przewodnictwo w Unii. Więc aż dziw bierze, gdy człowiek czyta bezmyślnie przenoszone do polskich gazet negatywne opinie analityków niemieckich czy francuskich. Możemy w nich przeczytać o „czeskim chaosie”, zawsze odnajdując trzy twarde argumenty - pisze Jan Rokita

Czterech zmian konstytucyjnych, które na wniosek PiS weszły właśnie na sejmową agendę, nie łączy żadna wewnętrzna logika ani spójność. Aczkolwiek każda z nich wynika z jakiegoś realnie istniejącego problemu - ocenia Jan Rokita

Chcę spytać biskupów: dlaczego postanowili odegrać rolę nieliczącego się z interesem publicznym lobbysty? Czy bardziej niż "niepewność wydatków" na telewizję nie martwi biskupów coroczna niepewność wydatków na szpitale, hospicja, domy samotnych matek albo na wsparcie kościołów - pisze Jan Rokita.

Zbuntowana szyicka młodzież ma swój prawdziwy symbol niewinnego męczeństwa. Jest nią zastrzelona na teherańskiej ulicy bezimienna dziewczyna - przez internautów nazwana Neda (Wołanie). Jej ofiara i niewinność wpisują tę śmierć w wielką szyicką tradycję męczenników - pisze Jan Rokita

Sprawdza się teza, że Polak może obejmować istotne funkcje międzynarodowe tylko jako kandydat niemiecki. Wikła to Buzka w Europie w niezręczną lojalność wobec niemieckiej chadecji i jej polityki. Ale nie ma innej niż niemiecka ścieżka dla Polaków w instytucjach międzynarodowych - pisze Jan Rokita

Co innego nowela lekko polityzująca prezydenturę, a co innego zupełna ustrojowa rewolucja. Ale jeśli Schetyna chce być teraz konsekwentny, powinien wystąpić z takim projektem - pisze Jan Rokita

Danuta Huebner nie powinna mieć przedłużonego mandatu komisarza Unii, bo mimo wiedzy, pozycji i doświadczenia nie wywiązała się dobrze ze swojej europejskiej funkcji - pisze Jan Rokita

Rząd, nie bacząc na kryzys, chce zabrać na swoje potrzeby cały zysk PKO BP. A Tusk i Rostowski związali symbolicznie swój propagandowy sukces z względnie niskim deficytem budżetowym i można mieć wrażenie, że gdy idzie o finanse, żyją w świecie absolutnie jednowymiarowym - pisze Jan Rokita

Merkel, Sarkozy, Cameron, Berlusconi, Rajoy i Tusk, to jedyne w dzisiejszej Europie przywództwo, zdolne obronić wolność i rynkowy kapitalizm tak przed lewicą, jak i narodowcami - ocenia Jan Rokita, komentator DZIENNIKA. Jest maksimum tego, czego na razie od polityki w Europie możemy oczekiwać.

4 czerwca nie ma w sobie nic z wielkości politycznego czynu, jak na przykład 3 maja. Wielkie dzieło 4 czerwca - czyli zbiorowe odrzucenie komunizmu, było bowiem dziełem całego Narodu - mówi Jan Rokita

Polska polityka niestety coraz bardziej nieumiejętnie radzi sobie z wyzwaniem, jakie stanowi sąsiedztwo nowego niemieckiego mocarstwa - ocenia Jan Rokita. Aż trudno mi uwierzyć, że dla premiera Tuska, apel niemieckiej chadecji o nierozszerzanie Unii, o międzynarodowe potępienie powojennych przesiedleń jest aktem, który ledwie „budzi pewien niesmak” (!!!).