Jan Rokita

Nie powinny wzbudzać ani zdziwienia, ani zażenowania formy, jakie ta wojna przybiera i będzie przybierać. Są to formy pierwotne, właściwe polityce wyzbytej hamulców i samoograniczeń. Zwycięstwem jest upokorzenie przeciwnika przez pozbawienie go we właściwym momencie krzesła bądź możliwości przelotu. Albo zatrzaśnięcie w ostatniej chwili drzwi, tak, by został bezradny na ulicy - pisze w DZIENNIKU Jan Rokita.

Deklaracja premiera, iż PO rezygnuje z planu wprowadzenia zapowiadanego kodeksu wyborczego, w tym zwłaszcza okręgów jednomandatowych, jest konkluzją logicznie wyciągniętą ze stanu polskiej polityki. Obie duże partie dobrze czują się w obecnym porządku, oswoiły go i na nim właśnie zbudowały swoją siłę. Jak racjonalnie argumentuje premier, PO po prostu nie będzie szukać konfliktów w sprawie, w której i tak nie zyska większości - pisze w DZIENNIKU Jan Rokita.

Reguła nie jest skomplikowana. Im bardziej na co dzień przywódcy nie mają nam do zakomunikowania niczego ważnego, tym częściej komunikują nam rzeczy coraz błahsze w uroczystej formie. Kolejnym dowodem jest wtorkowe orędzie prezydenta. Jeśli chcieć wypreparować zeń jakieś przesłanie, to przyznać trzeba, że jest ono błahe - pisze w DZIENNIKU Jan Rokita.

Pierwsza myśl, jaka przychodzi do głowy - to myśl o niedostatku odwagi. Pierwsza emocja - to zawód z powodu bezbronności państwa. Jakby ktoś nam zbiorowo dał w twarz. Sarkastycznie między sobą dowcipkujemy z waleczności Donalda Tuska i Mirosława Drzewieckiego, ale w gruncie rzeczy wcale nam nie do śmiechu - pisze w DZIENNIKU Jan Rokita.

Nie jestem pewien, czy rząd dostatecznie dobrze przygotował starcie z PZPN. Brak na razie wystarczających świadectw, że rząd wie, co dalej czynić po skandalicznym piśmie szefów światowych związków piłkarskich. Uspokajające słowa ministra sportu, że jak przeczytają w FIFA zarzuty, to zmienią zdanie, niestety nie brzmią przekonująco - pisze w DZIENNIKU Jan Rokita.

Jeśli ten tydzień upłynie bez oczekiwanych decyzji, w przyszłym polski rząd zostanie sądownie wezwany do zawarcia ugody w sprawie odszkodowań należnych rodzinom górników zastrzelonych przez milicję 27 lat temu w kopalni Wujek - pisze na łamach DZIENNIKA Jan Rokita.

Andżelika Borys jest dziś jedynym istotnym przywódcą Polaków za granicą z politycznym talentem, kręgosłupem i autorytetem u siebie i w Polsce. Taki lider na polonijnym przywódczym bezrybiu jest atutem dla polskości i dla polskiej polityki - pisze publicysta DZIENNIKA, Jan Rokita.

Bohaterem debaty w weekend był znów Janusz Palikot. Oczywiście, jeśli zgodzimy się używać takich starych słów jak "debata" dla opisu nowych zjawisk. Poseł oznajmił tym razem, że prof. Janusz Kurtyka, prezes IPN, winien popełnić samobójstwo, a dokumenty Instytutu winny zostać spalone jako esbeckie szambo. To jedna z typowych opinii Palikota - pisze Jan Rokita.

Platforma nie potrafiła wejść do walki o solidarnościową tradycję na równych prawach, i to mimo, że jej przywódcy mieli po temu moralne prawo uzasadnione życiorysami. Wbrew swemu interesowi przybliżyła się do słabnącego obozu historycznych relatywistów - pisze w DZIENNIKU Jan Rokita.

Trwająca już tydzień na oczach Polski wieloaktowa waśń pani minister Julii Pitery z panem posłem Eugeniuszem Kłopotkiem nie jest per se zjawiskiem politycznie doniosłym. Najpierw dlatego, że aktorzy ci nie posiadają sprawczej podmiotowości politycznej, a zatem ich sprzeczka jest bardziej przyczynkiem do obyczajowości działaczy partyjnych, niźli realnej polityki - pisze w DZIENNIKU komentator Jan Rokita.

"Nie jest w Europie rzeczą częstą, by papież i przywódca republiki wspólnie stawiali pytanie o to, co znaczy dla naszego zachodniego świata idea nowoczesności. Nie przywykliśmy do tego zwłaszcza w Polsce, gdzie władza albo drżała ze strachu, albo pławiła się w rozkoszy, ilekroć przyszło jej towarzyszyć papieżowi na polskich drogach" - pisze Jan Rokita, komentator DZIENNIKA.

Słowa prezesa Jarosława Kaczyńskiego o podnoszeniu przez Komisję Europejską ręki na Polaków wykrzyczane pod Stocznią Gdańską uderzają bezsilnością i przesadą. Z pragmatycznego punktu widzenia były premier ma niestety w Brukseli na tyle niedobre referencje, że jego gwałtowne przestrogi w najlepszym razie nie mają wpływu na stanowisko Komisji, a w najgorszym pogarszają w Brukseli klimat dla decyzji oczekiwanej przez stocznie - pisze w DZIENNIKU Jan Rokita.

Odkąd podjęto ryzykowną decyzję o wszczęciu śledztwa, rzecz zaczęła dotyczyć wartości ważnych dla państwa: z jednej strony jego powagi, z drugiej - praw kardynalnych, bo takim prawem jest zakaz stosowania tortur. Zatem konsekwencją ustalenia faktu złamania tych praw przez agentów amerykańskich musiałoby być ich oskarżenie przed polskim wymiarem sprawiedliwości. Nawet jeśliby to wcale nie była chwila triumfu dla polskiej polityki - pisze publicysta DZIENNIKA, Jan Rokita.

Donald Tusk zyskał status pozwalający na sprawowanie w Polsce rządów osobistych. Dlaczego w takim razie premier osobiście sformułował jak dotąd tylko jeden cel dla swojego rządu i to cel tak nieskomplikowany, jak budowa gminnych boisk piłkarskich? - pyta w DZIENNIKU Jan Rokita.

Ktoś, kto jest dopiero nowo narodzonym komentatorem, z podwójną ostrością zauważa pewnie zjawiska niełatwe do racjonalnej percepcji w świecie komentatorów tworzących europejską opinię publiczną. Takim zjawiskiem bez wątpliwości jest uderzający rozziew, jaki zapanował w Europie od wczorajszego poranka, pomiędzy faktami politycznymi a formułowanym dość powszechnie ich osądem - pisze Jan Rokita, komentator DZIENNIKA.