Jan Rokita

Bizancjum władzy budzi pośród republikańskich Polaków uśmiech politowania i szyderstwa. Parweniusz Lepper wjeżdżający na błotniste pola trzema czarnymi beemkami z liczną obstawą był pociesznym wcieleniem literackiej figury Nikodema Dyzmy - pisze w DZIENNIKU Jan Rokita.

Pomysł jednoczesnego publicznego sądu nad premierem Donaldem Tuskiem i braćmi Kaczyńskimi przeprowadzonego przez historycznych liderów postkomunistycznej lewicy wziął w łeb. Mimo że ostatnie dni dostarczyły akurat świeżego i silnego materiału dowodowego w sprawie w postaci uchwalonych przez PO i niepodpisanych przez prezydenta ustaw - pisze w DZIENNIKU Jan Rokita.

W polskiej pamięci postać premiera i wodza naczelnego Władysława Sikorskiego należy bez wątpliwości do pocztu tych, którzy - by odwołać się do słynnej frazy Piłsudskiego - "królom byli równi". A ekshumacje monarszych szczątków ożywiają ostygły na co dzień nasz patriotyzm i dumne poczucie ciągłości i wielkości państwa - pisze w DZIENNIKU Jan Rokita.

Odpowiedzialność za zarządzanie kryzysowe jest w zasadzie istotą państwa. Carl Schmitt powiedziałby, że coś, co nie kończy wewnętrznego kryzysu, nie jest w ogóle państwem. A budowanie instytucji? Mój Boże! Od dawna marzą mi się rządy rozumiejące, że nie mogą zostawić po sobie żadnego lepszego dziedzictwa, niźli dobrze urządzone instytucje publiczne - pisze w DZIENNIKU Jan Rokita.

Upadek znaczenia sejmowej komisji śledczej jest tylko jednym z przejawów osłabienia polskiego parlamentaryzmu. Ani Sejm, ani jego komisje, ani w końcu zasiadający w ławach posłowie nie tworzą dzisiaj polityki państwowej. Dlatego z góry wiadomo, że żadne ciało parlamentarne nie ustali ani nie postanowi niczego istotnego w efekcie własnej pracy i własnego namysłu - pisze publicysta DZIENNIKA, Jan Rokita.

Premier Donald Tusk przemawia rzadko. Stanowczo za rzadko, jak na przywódcę, od którego w decydującej mierze zależą dzisiaj zarówno ambicje polskiej polityki, jak i jakość jej codziennej praktyki. Owa rzadkość przemówień premiera nie bierze się zapewne z kompleksu złego mówcy - pisze na łamach DZIENNIKA Jan Rokita.

Polska powinna jednoznacznie stanąć w obronie podważanej dziś europejskiej polityki konkurencji. Nie ma bowiem najmniejszych wątpliwości: jeśli Unia Europejska w wyniku kryzysu finansowego przystąpi do "wyścigu subsydiów" - by posłużyć się określeniem pani komisarz Neelie Kroes - polska gospodarka będzie skazana na spektakularne przegranie tego wyścigu - pisze w DZIENNIKU Jan Rokita.

Za pośrednictwem telewizji rodzaj ludzki przeżywa kolejną ze swoich wielkich iluzji. Mamy poczucie uczestnictwa w globalnym owczym stadzie pędzącym radośnie przez świat - pisze w DZIENNIKU Jan Rokita.

Irak ma szanse być zamożnym, szanującym ludzką godność i trwale prozachodnim państwem. To w takiej misji wzięliśmy udział. I tylko nieumiejętni politycy nie zapewnili nam prawa do satysfakcji. Wycofaliśmy się z Iraku właśnie teraz, gdy tym, co zostali, budować się będzie zasłużone łuki tryumfalne - pisze w DZIENNIKU Jan Rokita.

Doniosłość wtorkowego posiedzenia Rady Gabinetowej polega na otwarciu w końcu polskiej realnej drogi do euro. Będzie więc ono zapamiętane jako kolejne zdarzenie w dziejach polskiego wkładu w jedność Europy. Jest to efekt dobrze odrobionej pracy przez rząd, w tym przede wszystkim przez ministra finansów Jacka Rostowskiego. I ubocznie korzystny dla polskiej polityki efekt kryzysu - pisze w DZIENNIKU Jan Rokita.

Ostry zjazd złotego nieprzyjemnie podrażnił nasze narodowe samopoczucie. Zdążyliśmy się bowiem już przyzwyczaić do swoistej potęgi złotówki, podążającej - niezależnie od tego, co by się nie działo - powoli, jak czołg, w jednym kierunku: zawsze w górę - pisze w DZIENNIKU Jan Rokita.

Najważniejsze pytanie, jakie chcę Ci, Prezesie, postawić, brzmi: czy jesteś pewien, że dobrze przemyślałeś po prostu swoje interesy? Zastanów się. Skazując oskarżonego na wygnanie, pozbywasz się części własnego mózgu - pisze na łamach DZIENNIKA do Jarosława Kaczyńskiego o wygnaniu Ludwika Dorna z PiS Jan Rokita.

Zbigniew Religa czyni roztropnie, gdy z profesorskim sceptycyzmem przestrzega nas, że reorganizacja szpitali "nie rozwiąże nic" ze znanych kłopotów służby zdrowia. Szkoda tylko, że chwilę później traci ów szlachetny chłód sądu i z typową sejmową emfazą zapowiada nieszczęścia, jakie wkrótce nastąpią za przyczyną tej reorganizacji - pisze w DZIENNIKU Jan Rokita.

Okazało się, że znużony celebrowaniem własnej potęgi premier dość chaotycznie i beztrosko gotów jest sprawdzać jej granice. I chce spektakularnie nakazywać posłuszeństwo najpierw potężnej, acz zdeprawowanej międzynarodówce piłkarskiej, a potem - ni mniej, ni więcej - czekającemu na taką okazję prezydentowi - pisze w DZIENNIKU Jan Rokita.

Ryzykiem kompromitacji można było płacić tylko za jedną rzecz: za nieobecność Lecha Kaczyńskiego. Wtedy przywództwo premiera okazałoby się może brzydkie w stylu, ale skuteczne w treści. Swoim uporem Kaczyński zrujnował tę kalkulację. Rezultat dla premiera jest fatalny: jest i brzydko, i nieskutecznie - pisze w DZIENNIKU Jan Rokita.