Martyna Bójko

Wszystko zaczęło się w trzecim dniu trzydziestego dziewiątego tygodnia. Wstałam rano do toalety i poczułam, że sączą mi się wody płodowe. Była godzina ósma, mąż jeszcze w domu, Weronika urzędowała w naszym łóżku, Klara spała. Pierwsze, co poczułam, to ulgę, że godzina zero wybiła, gdy byłam w domu.

Kobieta w ciąży zmienia się pod wieloma względami, ale jedno pozostaje niezmienne: zawsze lubi kupować sobie ciuchy. I tu powstaje problem, przynajmniej w moim przypadku. Ubrań ciążowych nie potrzebuję, bo mam ich wystarczająco dużo po poprzednich ciążach i po siostrach...

Trzydziesty ósmy tydzień rozpoczęłam od zwiedzania porodówki. Na izbie przyjęć minęłam cztery kobiety, które przyjechały rodzić. Niektóre z całymi rodzinami. Mężowie co pięć minut wychodzili na papierosa, matki, babcie i teściowe na krok nie odstępowały ciężarnych.

Moim córkom znudziło się to długie oczekiwanie na braciszka. Najchętniej wypchnęłyby mnie do szpitala. Póki co ich rozrywką jest dopakowywanie mojej szpitalnej torby. Na szczęście już nie za wiele się w niej zmieści, Wercia upchnęła jeszcze płytę z kołysankami dla Antosia.

Jeśli zaczęłabym rodzić w tym tygodniu, do porodu rodzinnego mogłabym zaprosić co najwyżej sąsiada, bo mąż wyjechał na cztery dni w delegację. Cała rodzina zmobilizowana na wypadek jazdy do szpitala. Skompletowałam wszystkie wyniki badań potrzebne do porodu i spakowałam nawet torbę.

Weszłam dziś rano na wagę. Pokazała 160. Zamarłam. Owszem, mam apetyt, jem dużo słodyczy i tak dalej, ale przecież nie przytyłam w ciągu tygodnia 90 kilogramów!

Nie mam czasu na celebrowanie ciąży - Klara przechodzi anginę ropną. Obie cierpimy: ona, bo boli ją szyja (powiększone węzły chłonne) i gardło, a ja, bo muszę nosić ją na rękach. Najgorsze jest jednak przytulanie siedzącej na moich kolanach córci. Przeszkadza mój ogromny brzuch i kopiący od środka Antek.

Zakupy dla Antka rozpoczęłam od kupna pieluch. Mąż spojrzał na mnie zdziwiony, kiedy wparadowałam do domu z paczką pieluch newborn. Dla niego te dwa miesiące, które dzielą nas od porodu to cała wieczność. Mnie tymczasem dopadł syndrom moszczenia gniazda.

Trzy dni trzydziestego drugiego tygodnia spędziłam w szpitalu. Ale nie na patologii ciąży, tylko na oddziale laryngologii szpitala dziecięcego. Weronika miała planowy zabieg usunięcia trzeciego migdałka.

Bóle brzucha już się nie powtarzają. Jeśli coś mnie boli, to żebra od wewnętrznych kopniaków. Ostatnio rozmawiałam z kuzynką, która patrząc na mój spory brzuch, powiedziała: "To taki fajny czas, dziecko już jest, ale jeszcze nie daje w kość".

Trzydziesty tydzień zaczął się trochę nerwowo. Po intensywnej zabawie z dziećmi rozbolał mnie brzuch, a dokładnie dół brzucha. Nie były to skurcze, ale powracające co parę minut kłucie. Wzięłam no-spę i zaległam na kanapie.

Słyszeliście o ADHD (ang. Attention Deficit Hyperactivity Disorder)? Po polsku to zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi. Nie wiem, czy ktoś już zdiagnozował tę przypadłość na poziomie życia płodowego. Jeśli nie, to ja będę pierwsza - mój syn to ma.

Czytałam w kobiecym piśmie o ciążowych bluzkach z przezroczystą kieszonką na brzuchu. Wkłada się do niej kartkę z informacją o dacie porodu albo miesiącu ciąży. Praktyczna rzecz dla każdej kobiety, której przyszło odpowiadać średnio pięć razy dziennie na pytanie: kiedy rozwiązanie?

Kupiłam krem na rozstępy! Weszłam do apteki w zupełnie innym celu i przez przypadek mój wzrok zatrzymał się na półce z kremami dla ciężarnych. Pewnie nie nadrobię już tych dwóch miesięcy smarowania, ale przynajmniej poprawię sobie samopoczucie.

Byliśmy całą rodziną na usg. To znaczy nie spraszałam wszystkich wujków i cioć, zadowoliłam się mężem i córkami. Dziewczynki były bardzo przejęte, ponieważ już od dłuższego czasu opowiadałam im, że pójdziemy do pana doktora, który pokaże im dzidziusia w telewizorze.