Max Fuzowski

Konsumentom popkultury hasło "rodzina" kojarzy się z sielankowym życiem Rysia z "Klanu". Dla Marka Haddona życie rodzinne to istny koszmar. Dowodem jego nowa powieść - "Drobny kłopot".

Powieści szpiegowskie rzadko są nagradzane. „Bez wytchnienia” Williama Boyda zdobyło jednak prestiżową Costa Award. Nic dziwnego, bo to książka wyrastająca ponad ramy gatunku.

„Balladę o Lee Cottonie” Christophera Wilsona przy odrobinie dobrej woli można nazwać parapsychologiczno-komediowym romansem z elementami science fiction. A to i tak nie mówi o tej wariackiej powieści właściwie nic.

Miłość, starość i dążenie do samozniszczenia to tematy „Pierwszej miłości” - jednej z wczesnych powieści Sándora Maráia. To utwór zaskakująco dojrzały jak na 28-letniego wówczas pisarza.

Sara Gruen, kanadyjska pisarka mieszkająca w USA, opowiada o pracy nad "Wodą dla słoni", bestsellerowym komediodramatem z życia cyrkowców.

Gdyby nie Harry Potter, bohaterowie stworzeni przez Lemony Snicketa byliby zapewne najbardziej kochanymi przez dzieci postaciami literackimi. Autor zdaje się tym nie przejmować - nie zależy mu na popularności.

Polacy nie potrafią w inteligentny sposób wyśmiać samych siebie. Dowodzą tego "Żywoty świętych osiedlowych" - historyjki czasem może i zabawne, ale w większości tuzinkowe, a często po prostu nudne.

Jesień to dla literatury najgorętszy okres w roku. Niebawem poznamy laureatów prestiżowych nagród literackich: Nobla, Bookera, Goncourta oraz polskich Angelusa i Nike.

Z oficjalnej strony internetowej nagrody Nobla można pobrać kilka edukacyjnych gier komputerowych, każdą poświęconą innej dziedzinie nauki honorowanej przez szwedzki komitet. Podstawą gry "literackiej" stał się "Władca much" Williama Goldinga. Nieprzypadkowo wybór padł na tę powieść - dzieło, jak niewiele innych stworzonych przez pisarzy uhonorowanych najważniejszą literacką nagrodą świata, może być z powodzeniem czytane przez dzieci - ocenia DZIENNIK.

Choć "23 000", trzecia część głośnej trylogii Władimira Sorokina, w gruncie rzeczy rozczarowuje, jest w niej irracjonalna i wciągająca magia. I to ona nie pozwala przerwać lektury.

"Taniec Victorii" to powieść rozliczeniowa, idąca wbrew potocznemu wyobrażeniu o Ameryce Łacińskiej i modnemu ostatnio brutalnemu realizmowi latynoskiej prozy. Chilijski pisarz Antonio Skármeta opowiada o nadziei, optymizmie i przekornym apetycie na życie.

"Taniec Victorii" przyniósł Antonio Skármecie najważniejszą nagrodę literacką świata hiszpańskojęzycznego - Premio Planeta. Trudno jednak mówić, by wraz z wyróżnieniem przyszła popularność. Ten chilijski autor od lat uznawany jest bowiem za jednego z najbardziej znanych południowoamerykańskich pisarzy. Zasłużenie.

Mimo, że indyjska pisarka Anita Desai była trzykrotnie nominowana do Booker Prize, nigdy nie udało jej się zdobyć tej najbardziej prestiżowej nagrody literackiej anglojęzycznego świata. To, czego nie zdołała dokonać, przypadło jednak w udziale jej córce.

O Ameryce napisano już niemal wszystko. I choć kolejna książka nie zmieni jej wizerunku, spojrzenie Johna Fantego pozwala trochę lepiej poznać ten osobliwy kraj.

Dla wszystkich, którzy czeską literaturę kojarzą tylko z Hrabalem lub Kunderą, książka Miloša Urbana będzie zaskoczeniem. Miłym, choć "Cień katedry" to z założenia pisarstwo rozrywkowe.