Robert Mazurek

Oto wredni szczypiorniści tuż po zakończeniu przemówienia Jarosława Kaczyńskiego, złoili Duńczyków i sięgnęli po brąz na mistrzostwach świata. Naiwne PiS tego umówionego z siłami układu sukcesu szczypiornistów się nie spodziewało, a mogło. Przecież narodowy bramkarz nazywa się Szmal. I już wiadomo, na co było te 17 miliardów - pisze Robert Mazurek.

Najpierw biskup, potem ksiądz - lefebrysta zanegowali mordowanie Żydów w komorach gazowych. Dzień później Sąd Najwyższy Rosji stwierdził, że nic mu nie wiadomo o tym, by kogokolwiek w Katyniu zamordowano - pisze w DZIENNIKU Robert Mazurek.

Wiem, że Marcinkiewicz podsyłając zdjęcia swej wybranki sam się prosił o zainteresowanie mediów, ale czy aby na pewno on pierwszy? W końcu to nie on robił sobie rodzinną sesję fotograficzną w "Gali", nieprawdaż? A czy urządzanie plażowej "ustawki" w Egipcie albo posyłanie progenitury do "Tańca z gwiazdami" mieści się jeszcze w kategorii życie prywatne czy raczej życie półprywatne? - pisze Robert Mazurek.

Komisja w sprawie Olewnika to czysty nonsens. Posłowie PiS już mogą zacząć pisać, że ta sprawa pokazuje Rywinland w soczewce, że klika, że powiatowa sitwa, której tylko Ziobro pod światłym patronatem prezydenta Kaczyńskiego przeciwstawić się chciał. SLD zaprezentuje w raporcie wizję tak bliskiego tej partii panświnizmu - wszyscyśmy błędy popełnili - pisze Robert Mazurek.

Wydawało się, że czasy te minęły na zawsze wraz z poprzednim reżimem, ale nie. Oto znów najcenniejszym walorem, jaki może posiadać polityk jest piękny życiorys - pisze w DZIENNIKU Robert Mazurek.

Co interesuje polskich polityków? Nic, prócz słupków poparcia i piarowskich kalkulacji. To one - jak zapewniał mnie z goryczą jeden z liderów PO - zdecydowały najpierw o milczeniu, a potem o ostrej dymisji ekipy Ćwiąkalskiego - pisze w felietonie ROBERT MAZUREK.

Straszna bieda w Partii Miłości, od kiedy odsunięto człowieka, którego nazwisko nigdy nie pojawi się w tym felietonie. Otóż teraz jego rolę muszą pełnić pozostali politycy PO, a rzucanie mediom przynęty wychodzi im tak sobie - komentuje w DZIENNIKU Robert Mazurek.

Nieprawda, że wszyscy we Włoszech stracili na ostatnim kryzysie gazowym. Na przykład właściciele pensjonatów oraz wyciągów w Dolomitach zyskali jednego ważnego klienta. Zawsze coś. A i operatorzy sieci komórkowych na roamingu zarobili, bo ponoć był w kontakcie - pisze w DZIENNIKU Robert Mazurek.

Początek roku to czas wróżb, co nas czeka (kryzys), ale i nieustannych podsumowań oraz nagród za rok poprzedni. Wręczane są złote czy brylantowe kaczki, globy, kule, oskary, krzesła, stołki, fajki - niczego nie zmyślam - i pewnie kilkadziesiąt innych drobiazgów oraz licznych tytułów. Nie ma tylko lauru Don Kichota Roku, ale to skądinąd zrozumiałe, bo tytuł ten od lat zasiedziałby się w rękach Janusza Kochanowskiego.

Z okazji 150. urodzin Puszkina w Moskwie ogłoszono konkurs na pomnik poety. Trzecią nagrodę dostał projekt przedstawiający Puszkina czytającego wiersze Stalina, drugą - Stalina czytającego wiersze Puszkina, wygrał zaś Stalin czytający Stalina. Taki oto stary sowiecki dowcip przypomniał mi się podczas oglądania "Gier wojennych" - pisze w DZIENNIKU Robert Mazurek.

Ani myślę zajmować się istotą sporu o in vitro, bo to klasyczny spór światopoglądowy, w którym nikt nikogo nie przekona, ale kiedy słyszę rozmaite głosy tej, za przeproszeniem, debaty, to nie mogę się powstrzymać od wygłoszenia swych cennych, acz nikomu niepotrzebnych uwag - pisze w DZIENNIKU Robert Mazurek.

Rzuciłem okiem na omówienia warszawskich spektakli w teatrach: "miłość dwóch dziewczyn ze zmywaka pod okiem homofobicznego syna właściciela smażalni i brata ultrakatolika" (to jeszcze lepiej niż Stefcia Rudecka i ordynat Michorowski!), "rodzina jako pole walki" - pisze w DZIENNIKU Robert Mazurek.

Teraz więc osierocone przystawki porządzą publicznymi mediami przez kilka miesięcy, aż przyjdzie miotła PO i SLD, która wymiecie wszystko, a na Woronicza wrócą starzy, niejednokrotnie sprawdzeni fachowcy - pisze publicysta DZIENNIKA Robert Mazurek.

Troska, by Kościół się unowocześniał, szedł z duchem czasu, nie trwał przy nieżyciowych dogmatach i nie eksponował swych nieludzkich wymagań pojawia się zawsze, gdy tylko papież lub biskupi potępią coś, co świat lubi, tudzież gdy zaczną namawiać do czegoś, co mu nie w smak - pisze w DZIENNIKU publicysta Robert Mazurek.

No oczywiście, że wyłączam, ale to nic nie daje, bo kiedyś trzeba włączyć. A wtedy szaleństwo atakuje w czwórnasób. Pocieszam się tylko, że przeżyłem to po raz kolejny. Teraz tylko trzeba jakoś przetrwać sylwestra i do Wielkanocy spokój. A potem znieść koszmar kolejnych esemesowych życzeń - pisze w DZIENNIKU Robert Mazurek.