Marcin Król

Politycy nowej opozycji i publicyści zabrali się teraz do rozliczania tych obietnic i twierdzą, że będą pilnowali rządu, żeby ich dotrzymał. Przecież to jest niepoważne! Lepiej, żeby nie dotrzymał szaleńczych obietnic i nawet nie czyniłbym mu z tego zarzutu.

Rząd, czy też projektowany rząd, ma charakter ściśle polityczny. Przykładem niech będzie Jarosław Gowin, który gotów jest być ministrem co najmniej czterech resortów - od wojska do kultury. Poseł Gowin jest często obecny w mediach, więc wiemy o nim nieco więcej, ale w zasadzie niemal wszyscy kandydaci na ministrów są kandydatami na ministrów czegokolwiek. Być może jedynie finanse wymagają pewnej fachowości, ale też nie jest to pewne.

Wprawdzie kolejne anonsy dotyczące ewentualnego rozkładu głosów w wyborach są podobne, ale jednak odmienne, więc nasz wpływ na wyniki tych wyborów będzie ogromny. To kolejny przykład, że badania opinii publicznej w tej kwestii powinny być zakazane na co najmniej dwa miesiące przed wyborami, bo mylą ludzi.

Biedne władze uniwersyteckie nie mogą niczego zaproponować, a ministerstwo i teraz oszalałe partie polityczne obiecują dosłownie gruszki na wierzbie, czy raczej pełzanie pod gruszkami.

W rezultacie II wojny światowej, strasznych rzeczy dokonanych przez Hitlera i Stalina oraz przekonaniu aliantów, że Niemcy trzeba osłabić, po 1945 r. Polskę przesunięto na zachód i powstało, nieznane w naszych dziejach państwo jednonarodowe, praktycznie bez mniejszości. Wydawałoby się, że lepiej być nie mogło. Wreszcie koniec przeklętych problemów z Ukraińcami, Litwinami, Żydami czy Niemcami mieszkającymi na terytorium państwa polskiego. Wreszcie okazja do umocnienia polskiej wspólnoty narodowej. Stało się jednak odwrotnie.

Profesor Marcin Król uważa, że Zachód sam doprowadził do kryzysu imigracyjnego. Nie chodzi tylko o tzw. "arabską wiosnę", a wszystko zaczęło się już prawie sto lat temu.

Obchody solidarnościowych rocznic zbiegły się z kryzysem imigracyjnym. Oba te przypadki pokazały, że Polacy, a raczej znaczna część ich politycznych przywódców, to barbarzyńcy. Jakub Burckhardt tak opisywał barbarzyńców: Barbarzyńcami są ci, którzy nie mają historii i nie pojmują ciągłości. Dlatego są barbarzyńcami, że nie mają historii, i nie mają historii, bo są barbarzyńcami.

Ponieważ przed nami seria głosowań, warto rozważyć, jakie mamy powody, by w ogóle głosować. Wielu prawników, ale także inne autorytety powiadają, że w demokracji głosowanie jest obowiązkiem obywatelskim. Demokracja to przecież władza nas wszystkich, więc powinniśmy, ba, musimy władzę tę wykonywać. Tyle powiada teoria.

Dopiero zaczął się festiwal obietnic przed wyborami parlamentarnymi, a już padło ich bardzo wiele. Obietnice, mimo że na ogół wiemy, że to tylko obietnice, odgrywają zasadniczą rolę w kampanii politycznej, bo to główne źródło naszej wiedzy o partiach i kandydatach - pisze w DGP prof. Marcin Król, filozof, historyk idei. 

Demokrację zabijają najbogatsi - uważa Marcin Król. Jego zdaniem, najlepiej widać to na przykładzie Grecji. Tam, w wyniku zmian i działań kilku tysięcy bogaczy, zwyczajni ludzie będą musieli teraz zaciskać pasa. Ostrzega, że to samo dzieje się w innych państwach. Jeśli więc nie pokona się "klasy bezczelnych pieniędzy", to nie uda się ocalić demokracji.

"Pojęcie prawdy jest bliskie każdemu, a zwłaszcza sercu filozofa. Pojęcie to jest przedmiotem ludzkich rozważań od dwóch i pół tysiąca lat. Wciąż nie jesteśmy pewni, co to jest prawda. Ale jesteśmy pewni, że do prawdy nigdy nie docieramy ot tak, po prostu" - zauważa na łamach "Dziennika Gazety Prawnej" prof. Marcin Król, filozof i historyk idei. I dodaje, odnosząc się do sprawy katastrofy smoleńskiej: "Trzeba bronić dążenia do prawdy przed inwazją prawdy prymitywnej, czyli leninowskiej".

Polskie stronnictwa ludowe miały wielokrotnie kłopot z zajęciem wyraźnego stanowiska w sprawie polskiej racji stanu. Już w 1920 r. zachowanie premiera Witosa wobec Piłsudskiego nie było politycznie jednoznaczne, a trwała wojna, czyli w grę wchodziła kwestia racji stanu. Na czym polega idea racji stanu? - zastanawia się filozof i historyk idei prof. Marcin Król.

Czytam w wielu wypowiedziach, słyszę porównania Putina do Hitlera i sytuacji z 1938 r. do chwili obecnej. Są to analogie narzucające się i niebezpieczne, bo bezpodstawne. A różnica podstawowa, z której wynikają poważne konsekwencje, jest następująca – Hitler mówił wprost, co zamierza zrobić, Putin nie. Hitler w zasadzie mówił prawdę, Putin w zasadzie kłamie. To oczywiście nie przemawia na korzyść Hitlera, ale pokazuje, że mamy do czynienia z zupełnie innymi politykami - pisze w DGP prof. Marcin Król, filozof, historyk idei. 

Obejrzeliśmy w telewizji nagrodzony Oskarami (2006) i wieloma innymi nagrodami film „Miasto gniewu” o – dla tych, co nie widzieli – komplikacjach rasowych i kulturowych oraz kłopotach z adaptacją imigrantów w Los Angeles. Film jest beznadziejnie dydaktyczny i generalnie fatalny, a mimo to w Stanach Zjednoczonych wywołał olbrzymią sensację i poruszenie. W kraju, w którym bardzo skomplikowane problemy wielokulturowości są ciągle rozważane, o których uczy się w szkołach i gdzie tolerancja jest prawie obowiązkowa, a instytucje państwa i samorządu muszą wspierać wielokulturowość (czy wręcz wielorasowość). I zastanowiłem się, jak to będzie wyglądało w Polsce, która przez ostatnie kilkadziesiąt lat praktycznie tych problemów nie miała, a i tak czytam w Onecie wypowiedź obywatela, który uważa, iż cały polski rząd to bez wyjątku Żydzi.

Zainteresowanie polityką, mimo dramatycznych wydarzeń na Ukrainie, jest coraz słabsze. Politycy się nam znudzili. Nie w tym przyczyna, że mamy o nich kiepskie zdanie, bo bywa różnie, lecz w tym, że ani ich spory, ani poglądy, ani plany, ani osoby już nas nie ciekawią i tak jest w całym zachodnim świecie.