Rafał Woś

Dostajemy kolejny kawałek ważnej ekonomicznej układanki. W swojej nowej pracy "The Rise of Market Power and the Macroeconomic Implications" Jan De Loecker i Jan Eeckhout tłumaczą, kto pożarł zachodnie pensje i produktywność tamtejszych gospodarek.

My się w politykę nie mieszamy. My jesteśmy ekonomistami (socjologami, inżynierami, fizykami etc.). Naszym celem jest dostarczenie politykom twardych faktów, które pozwolą im podjąć właściwą decyzję”. Ileż to razy słyszałem od ekspertów z dziedzin wszelakich takie właśnie credo.

Regularnie wiodę na Twitterze (@rafalwos) dyskusje o socjalizmie i przedsiębiorczości. Moi adwersarze argumentują tak: sprawiedliwość społeczna to piękna idea, ale nie zgadzamy się, by została zrealizowana naszym kosztem. „Naszym” to znaczy kosztem ludzi najbardziej przedsiębiorczych i pomysłowych. Tym, którym się chce.

Czy latem 2017 r. zaczął się rodzić w Polsce nowy ruch polityczny? Wiele wskazuje na to, że tak.

"Byliśmy głupi" – wyznał Marcin Król w rozmowie z Grzegorzem Sroczyńskim w roku 2014. Ale było już za późno. Rok późnej obóz liberalny przegrał sromotnie grę o władzę. Dlaczego? Bo przez lata nie umiał zbudować mechanizmów wykrywania i korygowania własnych słabości. Dziś nowy PiS-owski salon idzie tą samą drogą. A raczej biegnie. Z zamkniętymi oczami.

Niebezpieczeństwo ześlizgnięcia się ze ścieżki demokratycznej istnieje. Również w Polsce. Zawiera się ono w następującym paradoksie.

Po czarnym proteście zrobił się ruch w polskiej literaturze feministycznej. Tej wyczekiwanej, przełomowej książki jeszcze nie ma. Jest za to "Tramwaj zwany uznaniem" Ewy Majewskiej. A to, co jest, zawsze zasługuje na większe uznanie od tego, co dopiero może się pojawić.

Prezes Jacek Kurski w swoim stylu przypomniał widzom TVP swój własny film "Nocna zmiana" o kulisach odwołania rządu Jana Olszewskiego.

Zaczęło się smażenie przystawki. Jej głównym składnikiem ma być odradzająca się polska lewica. Najpierw brzuszek, potem plecki. Ani się lewica obejrzy, jak zostanie spałaszowana. Tak jak jej poprzednicy. Przeklęty dzień świstaka dla obozu progresywnego. Kto ją zje? Tu niespodzianki nie ma. Na połknięcie lewicy ma ochotę syty obóz liberalnego polskiego mieszczaństwa. Prawdziwi zwycięzcy nadwiślańskiej transformacji i zwolennicy społecznego oraz ekonomicznego status quo. Ci, którzy zapytani o poglądy na gospodarkę odpowiedzą: „takie normalne, zdroworozsądkowe, wolnorynkowe”. Ci, którzy w minionym 27-leciu polską lewicę najpierw obłaskawili, a potem kęs po kęsie pogryźli, przeżuli i strawili.

Polska lewica w państwie PiS przypomina dziecko, które wyje, bo już ktoś bawi się jego zabawkami. Czas zacząć dorastać i mówić własnym głosem.

Francuzi będą w niedzielę głosować w wyborach prezydenckich. To bardzo dobra okazja, by rozbić parę mitów na temat rzekomo socjalnego modelu realizowanej nad Sekwaną gospodarki.

Osiemnastego marca TVP Info nadało kolejny odcinek programu "Salon dziennikarski". Format klasyczny: zebrani w studiu komentatorzy rozmawiają o wydarzeniach tygodnia. Gospodarz – Michał Karnowski. Goście – Stanisław Janecki, Piotr Zaremba, Piotr Semka i ksiądz Henryk Zieliński.

Od czasu do czasu piszę tu o ciastku. To ciastko to bogactwo wytworzone przez gospodarkę. Przeze mnie, przez ciebie, przez podmioty prywatne i publiczne. Wszystkich. Potem to ciastko jest dzielone między tych, którzy dostarczyli pracę (fizyczną, intelektualną), oraz tych, którzy dorzucili kapitał. Statystyki pokazują, że w krajach bogatego Zachodu w okresie powojennym ciastko było dzielone w proporcji 60:40. 60 proc. wytworzonego bogactwa szło na wynagrodzenie pracy, a 40 proc. na wynagrodzenie kapitału.

Powiem szczerze, że mam już dość jęczenia na temat postprawdy. Jak chcecie, to jęczcie sobie sami. Mnie to hasło ani przez moment nie przekonywało. Na szczęście nie tylko mnie.

Zakładam, że widzieli państwo zaprezentowaną przez posłów PiS mapę wielkiej Warszawy. Jest to oczywiście przykład tzw. gerrymanderingu. Problemu tak starego, jak stara jest demokracja.