Rafał Woś

Na pierwszy rzut oka książka przypomina bajki Ezopa albo Ignacego Krasickiego. Drugie spojrzenie rodzi skojarzenia z klasyką powieści naukowo-fantastycznej, i to w tym najlepszym wydaniu – Stanisława Lema czy Philipa K. Dicka. A więc z literaturą będącą w zasadzie traktatami filozoficznymi czy historiozoficznymi.

Festiwal straszenia zbyt wysoką inflacją trwa w Polsce w najlepsze.

Wydatki państwa są zazwyczaj drobiazgowo oglądane i analizowane. Dlaczego tyle? Komu? A może jednak mniej? – stale zastanawia się opinia publiczna. Ale jak długo by tych spraw nie roztrząsała, to zawsze znajdą się tacy, co zakrzykną „marnotrawstwo!”. Warto w tym miejscu zwrócić uwagę, że jest inny wydatek państwa, który budzi znacznie mniejsze emocje. Mało tego, bardzo często nawet wrogowie „rozdawnictwa” wręcz mu przyklaskują. Dlaczego ulgi i zwolnienia są łatwiejsze do zaakceptowania?

Kto choć trochę interesuje się sportem, ten wie, że każda wielka gwiazda gier zespołowych ma swoich ochroniarzy. To tacy trochę słabsi, ale za to bardzo bojowi koledzy z drużyny. Ich zadaniem jest uprzykrzanie życia każdemu, kto za bardzo przeszkadza gwieździe. A to kopną boleśnie w kostkę, a to dadzą kuksańca, jak sędzia nie patrzy. A czasem nawet jak patrzy.

Wiele się ostatnio mówi oraz pisze o inflacji. Odbywa się to z intensywnością dalece nieadekwatną do rzeczywistości, bo trzeba się mocno uprzeć, by wzrost cen na poziomie 2-3 proc. uznać za wysoki.

W niemieckiej (i nie tylko) narracji na temat historii gospodarczej powraca przekonanie, że Hitler wziął się z traumatycznego doświadczenia hiperinflacji, która nawiedziła Republikę Weimarską w latach 20. XX w. Ale to mit, który warto obalić.

Ileż to razy wmawiano nam, że regulacje szkodzą gospodarce? Ileż papieru w gazetach oraz naszej uwagi w sieci poszło na dowodzenie tej tezy? Ileż karier, politycznych i komentatorskich, wyrosło na jej powtarzaniu? I wreszcie: ileż razy trzeba będzie jeszcze powtórzyć, że nie ma dowodów na to, iż regulacje są szkodliwe dla ekonomicznego rozwoju?

Czasy amerykańskiej prohibicji przeniknęły do kultury popularnej. Ja stawiam na serial "Zakazane imperium" ze Steve'em Buscemim w roli potężnego bossa Atlantic City Enocha "Nucky’ego" Thompsona.

W minionych latach Grecja regularnie gościła na czołówkach ekonomicznych mediów. Potem to zainteresowanie osłabło. Co oczywiście nie oznacza, że na południu Europy rzeczy wróciły do – choćby jako takiej – normalności. Przeciwnie. Wygląda raczej na to, że Grecja będzie należała do największych ofiar pandemii koronawirusa w całej Unii.

Niczym w piosence Krystyny Prońko z 1983 r. szczepionka na COVID-19 ma być „"lekiem na całe zło i nadzieją na przyszły rok”. Znaleźli się nawet tacy ekonomiści, którzy wyliczyli, jaka jest jej faktyczna wartość dla światowej gospodarki – tak im się przynajmniej wydaje.

Jak co roku w grudniu przyznaję tytuł Ekonomisty Roku. To oczywiście nie tylko wyraz moich preferencji, ale też autorskie podsumowanie mijających dwunastu miesięcy w światowej ekonomii.

Kolejne koncerny farmaceutyczne informują, że mają już gotowe szczepionki na SARS-CoV-2. Jednak wraz z rozpoczęciem sprzedaży tych preparatów pojawi się pytanie: kogo szczepić w pierwszej kolejności?

Najnowsza praca grupy niemiecko-amerykańskich ekonomistów potwierdza, że zawieszenie normalnych – czyli stacjonarnych – lekcji w szkołach będzie miało negatywny i długoterminowy wpływ tak na perspektywy młodych ludzi, jak i na społeczeństwo, które tworzą.

Izolację staramy się maksymalnie skrócić. Robią tak zarówno osoby prywatne, jak i komercyjni uczestnicy handlu międzynarodowego, gdzie wszystko musi być na wczoraj. 40 dni? Wolne żarty. W tak niecierpliwym i zglobalizowanym świecie koronawirus mógł się więc bardzo szybko rozprzestrzenić.

A co jeśli pandemia zmieni nas na gorsze? Co jeśli umocni ona tendencje antywspólnotowe i da lepszą wymówkę dla postaw indywidualistycznych? A jeśli to wszystko przeleje się jeszcze na relacje społeczne i gospodarcze, przynosząc coś w rodzaju recydywy neoliberalizmu?