magazyn

By wzmocnienie sił zbrojnych się udało, potrzebna jest ponadpartyjna zgoda. Ale to mało prawdopodobne.

Nigdy nie uważałem terminu „kawiorowa lewica” za szczególnie właściwy. Rozumiem, że miał on szydzić z hipokryzji tych lewicowców, którzy każą ludziom żyć skromnie i zwyczajnie, a sami nie stronią od zbytku. Problem tylko w tym, że akurat tej stronie sceny politycznej - przynajmniej teoretycznie - zawsze chodziło o coś innego. Ona chciała dzielić bogactwo, a nie biedę. W tym sensie termin „kawiorowa lewica” w ogóle traci swoją ironiczną wymowę. Można by na nie odpowiedzieć: „Świetnie! Tani kawior dla wszystkich!”.

Całą światową debatę ekonomiczną dałoby się w gruncie rzeczy sprowadzić do starcia dwóch frakcji: przeciwników i zwolenników długu.

Jeśli, czytelniku, wiedziałbyś, że pracodawca widziałby na wymarzonym przez ciebie stanowisku osobę o niebieskich oczach, to czy mimo tego, że twoje oczy są zielone, starałbyś się o tę posadę? A jeśli zamiast koloru oczu znalazłoby się w ogłoszeniu określenie konkretnej płci?

Tuskowi zaszkodzi długotrwała kampania prowadzona pod znakiem "tajemnicy plastikowej torby". Nie dlatego, żeby milcząca większość Polaków uznała za szczególnie prawdziwe zarzuty wymierzone w tę rodzinę. Raczej dlatego, że umocni się (i tak chyba powszechne) mniemanie, że w świecie polityków wszyscy grają, faulując, przekupując sędziów i wchodząc w szemrane układy z bukmacherami.

Kanclerz Olaf Scholz zapewne spróbuje wysyłać Pekinowi, Waszyngtonowi i stolicom unijnym takie sygnały, jakie ci chcą odebrać, starając się jak najdłużej unikać ostatecznych kroków.

Od czasu wejścia do NATO i UE nie mieliśmy dużego celu cywilizacyjnego, do którego dążyłaby cała klasa polityczna, a opozycja nie zamierzała z niego zrezygnować zaraz po zmianie władzy. Może nim być program energetyki jądrowej.

Co o wojnie w Ukrainie mówią kremlowscy producenci medialnej sieczki? Jak funkcjonariusze mediów Władimira Putina widzą Polskę?

Drastycznie rosnące rentowności obligacji rządowych to ostrzeżenie ze strony inwestorów, że nie kupują już polityki gospodarczej opartej na filozofii życia na kredyt i populistycznym haśle "stać nas na wszystko”. 

Wojny, konflikty albo zmiany granic to dramat i cierpienie ludzi. Ale jednocześnie dla ekonomistów takie zdarzenia to nie lada gratka. Nazywa się to w fachowym żargonie naturalnym eksperymentem, z którego można wyciągnąć wiele bardzo ciekawych wniosków.