magazyn cały

Gdy otoczenie bagatelizuje kolejne incydenty, a prawo antymobbingowe jest martwe, zaczynasz w końcu obwiniać samego siebie.

W óda wyborowa, wychowani na podrobach / powiesz mi, że każdy jest swego losu kowal?”. Ten cytat z utworu poznańskiego rapera Pei polecam każdemu ekonomiście, który za bardzo lubi nadmuchiwać balonik opowieści o równym życiowym starcie. A jak mu jeszcze mało, to dodać można na drugą nóżkę słynne „najważniejsze to dobrze wybrać sobie rodziców, potem jakoś pójdzie” Jana Kulczyka.

Zbieramy już materiał do powyborczego wystąpienia, którego tekst przedstawimy m.in. prezydentowi, marszałkom Sejmu i Senatu. Wskażemy na nowe problemy, które ujawniły się podczas tej kampanii - mówi Wojciech Hermeliński, szef PKW.

Lubię, naprawdę lubię wytykać publicystom i politykom przesadę w werbalnych atakach. Żyjemy w kraju, w którym część obywateli żywi wobec Drugich uczucia mordercze.

Jeśli pan wspomni o Tesli, to skoczy mi ciśnienie. Ta firma funkcjonuje tylko dzięki rządowym subsydiom. To przykład kapitalistycznego kolesiostwa - mówi Edward C. Prescott w rozmowie z DGP.

W kwestii szacowania strat poniesionych przez Warszawę w wyniku dzikiej reprywatyzacji komisja Patryka Jakiego powinna oddać głos biegłym rzeczoznawcom

M oją pierwszą reakcją na wieść, że Paul Romer dostał tzw. ekonomicznego Nobla, było zdumienie. Byłem przekonany, iż 63-latek z Uniwersytetu Nowojorskiego już kiedyś tę nagrodę otrzymał, a przecież dwa razy ustrzelić jej nie można.

W Polsce dzisiejszej, trapionej inflacją jakości debaty publicznej, używamy wymiennie słów „bolszewik” i „pisowiec”, „komunista” i „pełowiec”, albo „irytujący” i „zlikwidować go”. Obrażamy tym samym ofiary komunizmu. 

Ekonomiści zostali skonfrontowani z prawdziwym życiem. Z koniecznością weryfikowania, która z idei działa, a która nie. Zrozumieli, że ich praca nie może być tylko „sztuką dla sztuki”. Zrozumieli to również u honorowani Nagrodą Banku Szwecji im. Alfreda Nobla Paul Romer i William Nordhaus.

Pierwszym sądem na ziemiach odrodzonej Polski, w którym sędziowie otrzymali znane nam dziś insygnia władzy sędziowskiej: togę, biret i łańcuch, był Najwyższy Trybunał Administracyjny. W sądach powszechnych stosowano wówczas szarfy sędziowskie i odznaki.