Jacek Wakar

Jurorzy ostatniego gdyńskiego festiwalu mogą sobie pogratulować. Gdyby nie ich decyzja, honorująca "Małą Moskwę" ponad wszystko inne, film Waldemara Krzystka oglądałoby się tak, jak na to zasługuje - jako przyzwoity melodramat. A tak... - czytamy w piątkowym dodatku DZIENNIKA.

Zdarzenie zapowiada się niecodziennie. W Starym Teatrze Piotr Cieplak, debiutant w tym miejscu, reżyseruje "Król umiera, czyli ceremonie" Ionesco. W roli tytułowej Jerzy Trela, w którym skrapla się przeszłość i dzień dzisiejszy krakowskiej narodowej sceny - czytamy w piątkowym dodatku DZIENNIKA.

Bliska ciału koszula, więc na film "Polak potrzebny od zaraz" czekaliśmy z dużymi nadziejami. Niestety, klasykowi brytyjskiego kina społecznego Kenowi Loachowi wyszedł tym razem propagandowy plakat - czytamy w piątkowym dodatku DZIENNIKA.

Premiera "Odejść" miała być dla warszawskiego Teatru Ateneum momentem przełomowym. O przełomie nie ma mowy. Izabella Cywińska proponuje tylko bladą karykaturę nowej sztuki Vaclava Havla - pisze DZIENNIK.

Lekturze głośnego "Homo Polonicusa" Krystiana Piwowarskiego towarzyszą sprzeczne odczucia. Podziw dla kunsztownej stylizacji walczy z poczuciem nadmiaru i niedosytu. Nadmiaru atrakcji serwowanych czytelnikowi i ambicji pisarza. Niedosytu treści - czytamy w piątkowym dodatku DZIENNIKA.

Przedziwny spektakl. "Alicja" Pawła Miśkiewicza leniwie podchodzi do widza, uwodzi urywanym rytmem snu, czasem usypia, za chwilę niepokoi. Jest jak bieg bez początku i bez końca. Podróż do wnętrza własnej głowy - czytamy w piątkowym dodatku DZIENNIKA.

Wszystkich, którzy po „Zszywaniu” w łódzkim Teatrze Jaracza spodziewali się skandalu, spotka zawód. Owszem, aktorzy bluzgają kubłami, imitują kopulację, zrzucają ciuchy, ale daje to całość banalnie przewidywalną. A chwilami żałosną.

Przełożyć bogactwo języka i kunszt narracji Mario Vargasa Llosy na kod sceny wydaje się zadaniem niemożliwym. A jednak Paweł Aigner wychodzi na swoje. Jego „Pantaleon i wizytantki” to teatr pełną gębą. Wolę takie niepozbawione błędów próby niż gładki mały realizm dla każdego.

Pokazane na Festiwalu Szekspirowskim w Trójmieście spektakle "Miarka za miarkę" Silviu Purcarete oraz "Burza" Janusza Wiśniewskiego łączy niewiele. Chyba tylko na wskroś osobiste spojrzenie na klasyczne dramaty i wprzęgnięcie ich w tryby autorskiego teatru obu wybitnych artystów - pisze DZIENNIK.

„Warlikowski extra ecclesiam” Grzegorza Niziołka i oraz filmowy zapis „Kruma”. Teatr Krzysztofa Warlikowskiego na dwa fascynujące sposoby zapisany.

Znów czekam na „Anioły w Ameryce”. Wybitne przedstawienie Krzysztofa Warlikowskiego po ponad rocznej przerwie wraca na afisz TR Warszawa. Ten spektakl, jak niewiele innych, nie daje spokoju, urasta do rangi arcydzieła.

Specjaliści od reklamy z wrocławskiego Teatru Polskiego wyspecjalizowali się ostatnio w formułowaniu mocno brzmiących haseł. Przy okazji "Hamleta" mówili o klasyce "w ultranowoczesnym wydaniu". "Cząstki elementarne" uznali za "prowokację dekady". Niestety, jest to obietnica całkowicie bez pokrycia - czytamy w DZIENNIKU.

„O lepszy świat” w warszawskiej Wytwórni tylko z pozoru opowiada o wojnie. Znacznie ciekawsza jest diagnoza, która mówi, że współczesny świat rozpadł się na kawałki, a ludzie błądzą w nim jak we mgle. W nurcie teatru alternatywnego wydarzenie.

Znakomite "Opowieści Lasku Wiedeńskiego" przygotowane przez Maję Kleczewską w opolskim Teatrze Kochanowskiego to najbardziej radykalne z przedstawień artystki. Kwintesencja jej stylu i wyzwanie dla publiczności. Jak wielką dawkę okrucieństwa możemy znieść, udając, że nas to nie dotyczy - zastanawia się DZIENNIK.

Wspólna edycja sztuk czeskich dysydentów "W roli głównej Ferdynand Waniek" to przejmujący dokument minionych niedawno czasów. A jednocześnie podpowiedź, jak artysści mogą bronić się przed każdym politycznym systemem.