Andrzej Krajewski

Przyszłość narodów przywódcy wykuwali zazwyczaj na polach bitew lub przy stołach rokowań, tylko Europa Wschodnia ma jeszcze alternatywę w postaci Puszczy Białowieskiej.

Spustoszona Polska zasługiwała na dużo więcej niż ochłapy, jakie otrzymała. Jednak na sprawiedliwość mogą liczyć ci, którzy mają nie moralną rację, lecz siłę, by ją sobie zapewnić.

Pościg za nowoczesnością to niebezpieczne zajęcie dla państwa podzielonego na dwa obozy, z których jeden pragnie jej zbyt mocno, a drugi śmiertelnie się boi.

Łatwo bowiem dostrzec, że syndrom Wołodyjowskiego dotknął nie Lecha Kaczyńskiego, lecz Jarosława, czego widocznym ostatnio efektem jest pobojowisko, na którym legły kolejne, wybebeszone instytucje państwa.

Przylgnięcie tylko do jednego z mocarstw, poza złudnym poczuciem bezpieczeństwa, niewiele Warszawie daje. Zwłaszcza gdy trwa niepowtarzalna koniunktura na to, by wpływy wielkich na Polskę zaczęły się wzajemnie równoważyć.

Znów nam się Rzeczpospolita rozwaliła jak domek z kart. Tym razem trzecia. W przeciwieństwie do drugiej nawet nie musieli zabierać się do niej sąsiedzi. III RP zbudowano na takich fundamentach, że krach był po prostu nieuchronny.

 Kiedy islamiści znaleźli się pod opieką Berlina, a Brytyjczycy starali się pozyskać Arabów za cenę rzucenia im Żydów na pożarcie, tym ostatnim pozostało tylko wsparcie Polaków.

Największy ze współczesnych lęków Europy rodził się, gdy Niemcy zachwycili się potencjałem islamu, Arabowie nazistami, a ostatnimi sojusznikami Żydów zostali Polacy.

Zaczęło się od tego, że profesora Lecha Morawskiego ktoś nieopatrznie wypuścił do Londynu, a Anglicy nie odesłali go z lotniska do Polski, jak to regularnie robią z księdzem Międlarem. Być może fakt, że przyleciał jakiś sędzia, jakiegoś Trybunału Konstytucyjnego uśpił ich czujność.

Dla krajów Europy Środkowej bliższy związek polityczno-gospodarczy miałby zbawienne znaczenie, lecz nie powstanie bez przezwyciężenia pamięci wzajemnych krzywd i potężnego protektora. 

Nazistowski koszmar to kilka szalonych idei, które w życie próbowali wcielać Niemcy, lecz po latach wszystkiemu winien ma być i tak polski Żyd.

"Mówiąc krótko: człowiek demolka. Gdzie się pojawi, oczekuje bezwarunkowego podporządkowania albo rękami tych, którzy mu się bezwarunkowo podporządkowali, wszystko rozpieprzy (...)" – pisze o Józefie Piłsudskim w "Złowrogim cieniu Marszałka" Rafał A. Ziemkiewicz. "Niezdolny do jakiejkolwiek kooperacji, do funkcjonowania innego niż w roli dyktatora (...)" – dodaje oskarżycielsko.

Poświęcenie Jacka Kurskiego, by przywrócić blask Krajowemu Festiwalowi Piosenki Polskiej w Opolu, zdaje się nie mieć granic. Rządowy prezes rządowej TVP, chcąc tego dopiąć, od tygodnia prowadzi szarżę, przy której legendarne boje ministra Waszczykowskiego na Malcie zaczynają blednąć. No ale cel jest szczytny, bo nie da się ukryć, że KFPP Opole od początku tego tysiąclecia dogorywał sobie cichutko.

Nie tylko liderzy PiS mają powody do wiosennej melancholii, bo to, że stracą władzę, wcale nie oznacza nadejścia dobrej zmiany.

Stawiając pomnik, dowodzimy swojej siły i władzy. Pokonani na własny monument mają szansę tylko wtedy, gdy zwycięzcy łaskawie pozwolą go postawić.