Witold Sokała

„Zjednocz swoich + podziel obcych = będziesz rządził jednymi i drugimi” – pisał parę lat temu doradca Kremla Władisław Surkow. Rosja stosuje tę metodę, m.in. prowokując kolejne kryzysy migracyjne

Po dwóch latach wojny w Ukrainie widać zręby nowego porządku międzynarodowego. Niestety, nie jest to widok optymistyczny.

Śmierć Aleksieja Nawalnego, bez wątpienia zawiniona przez reżim Władimira Putina (nawet jeśli nie nakazał on zgładzenia opozycjonisty), wywołała falę emocjonalnych reakcji. W Rosji i na Zachodzie.

O militarnym sukcesie współdecyduje obecnie logistyka – możliwość sprawnego przerzutu i zaopatrzenia wojsk. 

Im bardziej Mołdawia próbuje się zbliżyć do Zachodu, tym bardziej rośnie determinacja Kremla, by ją powstrzymać.

Sankcje to nie tylko bezpośredni cios w rosyjski reżim. To również ważny pośredni sygnał dla Chin.

Z rachunku krótkoterminowych zysków i strat różnym graczom wychodzi, że zanim polarno-klimatyczna bomba wybuchnie nam w twarz, da się jeszcze przez wiele lat robić to, co dotychczas, czyli intensyfikować eksploatację Arktyki i Antarktyki.

Aby sensownie prognozować możliwe rozstrzygnięcia wojny ukraińsko-rosyjskiej, warto przyjrzeć się od wewnątrz samej Ukrainie. To, co zobaczymy, nie będzie napawać optymizmem.

W relacjach amerykańsko-chińskich mamy lekką odwilż. Ale nie dajmy się zwieść pozorom – kilka bomb tyka na Dalekim Wschodzie całkiem głośno.

Argentyna pod rządami Javiera Mileia może się stać nowym laboratorium dla rozwiązań, które niegdyś zapewniły powodzenie całego Zachodu, a potem zostały zarzucone nawet przez partie liberalne.

Porzucenie Kijowa w jego walce byłoby największym błędem. Bo to nie tylko jego walka.

Uspokojenie nastrojów na świecie, a zwłaszcza przygaszenie rywalizacji z USA, byłoby w interesie Chin. Pekin o tym wie, ale woli tego głośno nie mówić.

Hamas zaatakował, a teraz może tylko stracić. Zyskać mogą za to Saudowie, Rosjanie i… Chińczycy

Skończyła się miękka gra z ukraińskimi liderami. Dość ostentacyjne przywołanie ich do porządku sygnalizuje, że cierpliwość USA jest na wyczerpaniu.

Mamy osamotnionego i izolowanego wodza, który wie, że przegrywa wielką grę o odbudowę globalnego imperium. Najprościej wytłumaczyć to sobie i narodowi spiskami wrogów – zwłaszcza ukrytych wewnątrz systemu.