Tomasz Wróblewski

Donald Tusk jak wytrawny magik przez ostatnie dwa lata odwracał uwagę od zasadniczych problemów państwa. Od deficytu budżetowego, niewydolnego systemu pomocy społecznej, niesprawiedliwego systemu emerytalnego, bizantyjskiej biurokracji i rujnującego gospodarkę aparatu sprawiedliwości - pisze Tomasz Wróblewski.

Znowu ze skrzynki odczytano kilka słów. Przed pałacem prezydenckim baba pogroziła babie. Opodal telewizja nakręciła kogoś co puszczał antysemickie wiąchy. Poseł PiS doniósł na Palikota, a PO pyta o rozdzielność państwa od krzyża - od tego jednego krzyża. Polska debata publiczna zawsze była uboga, ale nigdy aż tak monotematyczna i tak ślepa - pisze Tomasz Wróblewski

Niechlujstwo dla administracji państwowej jest tym, czym piernik dla Torunia. I rzecz niewarta byłaby komentarza. Dotyczy jednak śmierci prezydenta i największej rozróby politycznej w demokratycznej Polsce. Komisja śledcza w sprawie katastrofy smoleńskiej powołana została na podstawie rozporządzenia, które wychodzi poza ramy właściwej mu ustawy. Intencje mogły być jak najlepsze, ale defekt prawny otwiera kolejny krąg spekulacji - pisze Tomasz Wróblewski.

W tym sporze nikt nie musi mieć racji. Ale wszyscy możemy być przegrani. Katastrofę Tu-154 skradli politycy i nieprędko ją teraz oddadzą. Przygotujmy się na długie miesiące oskarżeń, brutalnych insynuacji, które doprowadzą nas aż do samych wyborów parlamentarnych. Czas zejdzie nam interpretowaniu każdego nowego słowa spisanego ze stenogramów. I tu fakty na bok. Ważne jest zadawanie ciosów - pisze Tomasz Wróblewski.

Roman Polański odpowiadać miał nie za same czyny, ale za sądowe błędy proceduralne. Miejmy nadzieję, że to brały pod uwagę szwajcarskie władze, a nie sławę, zasługi dla kina i apele jego możnych znajomych - pisze Tomasz Wróblewski.

Tragedia smoleńska zaczęła swoje nowe życie. Niezależne od decyzji prokuratury, ustaleń śledczych i internetowego zgiełku. Politycy znaleźli po wyborach fantastyczną przestrzeń do demonstrowania różnic, personalizowania sporów i odwracania uwagi od tego, na czym znają się średnio - pisze Tomasz Wróblewski.

W postwyborczej karuzeli stanowisk i partyjnych spekulacji umyka nam najważniejsze pytanie - czy Platforma przejęła pełnię władzy, żeby ją trzymać, czy żeby naprawiać państwo? Wszystkim zgadującym, czy da się reformować i utrzymać wysokie notowania, odpowiadamy - nie da się.

PO jest dziś najsilniejszą partią w 21-letniej historii Polski. Wyborcy przekazali jej pełnię władzy w przekonaniu, że teraz będzie lepiej amortyzowała efekty kryzysu. Problem w tym, że to już nie ta sama partia, która wygrała wybory w 2007 roku. Osiadła na laurach - pisze szef "DGP" Tomasz Wróblewski.

Mandatu nie otrzymał Bronisław Komorowski, ale cała formacja polityczna. Wyborcy przekazali pełnię władzy Platformie Obywatelskiej w przekonaniu, że teraz będzie lepiej amortyzowała efekty kryzysu - pisze o wynikach drugiej tury redaktor naczelny "DGP" Tomasz Wróblewski.

Prezydenta nie trzeba lubić, ale trzeba go mieć. I w naszym wypadku bardziej po to, żeby umiał nie spełniać obietnic, niż żeby, nie daj Boże, je spełniał - pisze przed ostateczną rozgrywką wyborczą redaktor naczelny "Dziennika Gazety Prawnej" Tomasz Wróblewski.

Wybory przegra ten, kto bardziej przekroczy granice śmieszności - pisze redaktor naczelny "DGP" Tomasz Wróblewski. "Niezdecydowani mają zgryz. Co ich bardziej śmieszy? Lewicy przyjazny antykomunista Kaczyński czy liberał Komorowski otrzepujący się z rynkowych haseł?" - ocenia.

Przez ostatnich 10 lat Unia nie zmarnowała żadnej szansy na gospodarcze osłabienie Europy. Wspólną walutą zarządzaną przez różne ośrodki władzy - każdy z różnym systemem fiskalnym - zdestabilizowała finanse.

W tej kampanii zamiast dwóch mieliśmy jeden program dla obu partii. "Zachowamy status quo. Reform nawet nie poczujecie". Rzecz w tym, że utrzymanie obecnych świadczeń socjalnych, wysokich płac, wieku emerytalnego, nowych dróg, darmowej edukacji i zatrudnienia w sferze publicznej wymaga reform i to bolesnych - pisze Tomasz Wróblewski.

Przez następne pięć lat nikt nie będzie się zastanawiał nad arytmetyką wyborczą. Prezydent jest prezydentem. Głos jest jeden i nieważne, ilu wyborców na niego się złożyło. Weto zawsze jest wetem, a podpis pod ustawą ma moc taką samą, niezależnie od tego, czy składa go prezydent wybrany przy 70-procentowej frekwencji, czy przy 40-procentowej.

A na dłuższą metę to wszyscy będziemy już martwi - tak John Maynard Keynes odpowiedział na pytanie, jak na dłuższą metę interwencjonizm rządu odbije się na gospodarce. Przez następne 75 lat ekonomiści wielokrotnie powtarzali to zdanie.