Rafał Woś

Jeśli przyjdzie państwu kiedyś wygłaszać pogadankę na temat spraw bieżących, a nie będziecie wiedzieli jak zacząć, to mam dla was radę – zacznijcie od zdania: „Żyjemy w czasach polaryzacji”. Słuchacze na pewno pokiwają głowami ze zrozumieniem i akceptacją. Bo świadomość polaryzacji jest bardziej niż powszechna. I pasuje do każdego kontekstu.

Powiadali: "rząd nie rozwiązuje problemów. Rząd JEST problemem". Albo "rynek zawsze znajdzie najlepsze rozwiązanie. Byle tylko mu w tym nie przeszkadzać". Gdzie się podziali libertarianie, których kiedyś tak pełno było w debacie ekonomicznej? Wyginęli? Przytłoczył ich bezmiar sukcesu osiągniętego w czasach Reagana, Clintona oraz Thatcher i Balcerowicza? A może stało się coś jeszcze innego. Może po prostu… zmienili zdanie.

Przypomnijmy sobie ostatnie polskie debaty na temat podwyżki płacy minimalnej (lata 2016 i 2019). Spór przebiegał za każdym razem według tego samego scenariusza.

Podobno kiedyś grupa inżynierów z NASA została zapytana, co jest trudniejsze: budowa rakiety, która przetrwa w kosmosie, czy zarządzanie zespołem ludzkim. Odpowiedzieli bez wahania, że trudniejsze jest zarządzanie ludźmi. A kiedy jeszcze dowiedzieli się, że chodzi o zespoły rozproszone w różnych miejscach – uciekli w popłochu do swoich rakiet, które zdawały się im dziecinną igraszką. 

Tuż po Nowym Roku na blogu Dominika Cummingsa pojawił się wpis "poszukujemy dziwaków!”. Sprawa nie jest błaha, biorąc pod uwagę, że jego autor to obecnie najbliższy doradca premiera Wielkiej Brytanii Borisa Johnsona.

Zwolennicy MMT mówią, że nie ma sensu błagać zamożnych, by podzielili się majątkiem. Nie chcecie? Trudno. Spalimy wam te pieniądze. Albo uczynimy bezwartościowymi symbolami statusu

C zy podatek CIT dałoby się kiedyś – dla odmiany – podnieść?

I ntrygująca praca brytyjskiego historyka gospodarki Neila Cumminsa pokazuje, że przekonanie o znaczącym spadku nierówności majątkowych w okresie powojennym może być tylko złudzeniem.

Economicus 2019 rozstrzygnięty. W tym roku nagrody Dziennika Gazety Prawnej dla najlepszych książek ekonomiczno-biznesowych w Polsce zostały przyznane podczas Open Eyes Economy Summit (OEES) w Krakowie.I zaczynamy odliczanie do Economicusa 2020.

W poszukiwaniu najbardziej wydajnego mechanizmu promującego zajmowanie najwyższych urzędów państwowych przez kobiety warto się przyjrzeć Filipinom. A konkretnie wprowadzonemu tam po upadku dyktatury Ferdinanda Marcosa (1965–1986) ograniczeniu czasu sprawowania władzy przez polityków.

Z ałóżmy, że stanie się to, co dzisiaj wydaje się niewyobrażalne: w którymś z krajów Zachodu dojdzie do władzy partia, która opodatkuje najbogatszych. Wiem, że dziś trudno w to uwierzyć. Ale załóżmy, że tak się stanie. Co wtedy? Jakie będą ekonomiczne skutki takiej decyzji?

Według słownika PWN "proceder" oznacza "działanie, często stanowiące czyjeś źródło utrzymania, które jest uznawane za niezgodne z prawem lub zasadami moralnymi". W debacie publicznej z oceną procederu jest fundamentalny problem.

W dyskusjach publicznych bardzo często można usłyszeć argument: "Wszyscy eksperci są zgodni, że...". W większości przypadków na kilometr widać, że to nic innego jak ordynarny chwyt retoryczny. Mający wzmocnić siłę argumentacji tego, który na zbiorową mądrość ekspertów się powołuje.

Praca w USA jest, ale uśmieciowiona - słabo płatna, świadczona na zasadzie podwykonawstwa, a w związku z tym niepewna i niesatysfakcjonująca. W efekcie bardzo wielu pracowników przeprasza się ze związkami. Bo widzi, że w kapitalizmie tylko zorganizowana instytucjonalnie presja na pracodawcę może mieć realny wpływ na poprawę warunków zatrudnienia - pisze Rafał Woś w "Magazynie" DGP

P rzez długi czas panowało przekonanie, że choć anglosaski kapitalizm bywa zimny i okrutny, to przynajmniej daje wyniki. Nie to, co kapitalizm ciepłych kluch z Europy Zachodniej czy innej Skandynawii.