Analiza wiersza kochanki Marcinkiewicza

Mroczne żądze i uniesienia w poezji Isabel

Czy opublikowany na blogu Kazimierza Marcinkiewicza wiersz słynnej Isabel ma szansę wejść do kanonu polskiej poezji? Zanim utwór trafi w ręce jurorów nagrody Nike – a kto wie, może i Bookera, wszak to w końcu Londyn – bierze go na warsztat krytyk literacki DZIENNIKA Mirosław Spychalski.

Już wiadomo kim jest tajemnicza Isabel, wybranka byłego premiera. I już wiadomo, dlaczego Kazimierz Marcinkiewicz oszalał dla niej z miłości. Isabel to kobieta wyjątkowa. Jest nie tylko skromną polską dziewczyną, która dzięki wyjątkowej pracowitości i uporowi znalazła atrakcyjną pracę w Londynie. Takich jest wiele. Ale Isabel jest także POETKĄ.

I nie ustaje w poetyckich wysiłkach. Przeczytaj kolejny wiersz Isabel!

To musiało Kazimierzowi Marcinkiewiczowi zaimponować - on tego nie potrafi. Wszak pisząc swego czasu o (jak się okazało nietrwałej) miłości do żony, posłużył się wytartym jak arabskie sandały utworem Kory "Kocham Cię kochanie moje".

Isabel w chwilach uniesień potrafi o swoich uczuciach opowiedzieć własnym wierszem a nie zapożyczonym. Co ciekawe, wiersz jest sygnowany także nazwiskiem Kazimierza, co mogłoby sugerować, że jest on jego współautorem.

Nie jesteśmy w stanie w to uwierzyć. Gdyby Kazimierz Marcinkiewicz potrafił napisać wiersz, zrobiłby to już wielokrotnie, choćby podczas kampanii wyborczych, a nie posługiwal się wspomnianym Maanamem. Wszyscy przecież wiemy, jak mężczyzna piszący wiersze potrafi zadziałać na kobiety, które wszak stanowią pokaźną część elektoratu.

>>> Isabel: Kazimierz to niebywały partner

Wygląda na to, że ten podpis to raczej dowód na wyjątkową szlachetność i brak egoizmu Isabel, która potrafi podzielić się z zagubionym premierem wszystkim, co posiada, nawet talentem.

Oto ten niezwykły utwór:

I znów o M... i M...

To ona sprawia
Że tyle negatywnych i pozytywnych komentarzy się pojawia
Prosta i skomplikowana
Najlepsza ta mocna i niepokonana
Oczywiście pikantności do wszystkiego trzeba dodać
I na pierwsze strony podać
Tak łatwo dziś o wypaczenie
Słów, wyznań zniekształcenie
Drugie M ludzi nie szanuje
Tylko ciągle coś nowego knuje
Za ich plecami tworzą historie, opinie niebywałe
Które często z prawdą nic wspólnego nie maja wcale?
Domysły, doniesienia
Nikt prawdy nie docenia
M nie szanuje innych ludzi życia intymnego
A potem mówi o wystawianiu na sprzedaż przez nich samych życia prywatnego
Czy to wytłumaczenie na ich niecne grę?
I dyskusja nadal wrze
Na koniec konkluzja się pojawia: że to wszystko żenada...
Jeśli więc wszyscy to żenadą nazywają
To, czemu komentują, gazety, czy TV oglądają?
Wybór prosty nieskomplikowany. Na raz dwa trzy
Odbiorniki wyłączamy.

Morał z tego taki: M i M sobie zawadzają
A koniec będzie taki że oba M przetrwają:)

A które M Państwo zachwalają?

Isabel
Kazimierz Marcinkiewicz

>>> Marcin Król: Ekspremier i Iza przekroczyli granicę wstydu

Jest to utwór niezwykły. Na pierwszy rzut oka wygląda on na napisany pod wpływem emocji utwór okolicznościowy. Jednak ponowna lektura, odkrywająca kolejne pokłady znaczeń i miejsc ciemnych, niejasnych wieloznacznych, jak choćby wersy

Drugie M ludzi nie szanuje
Tylko ciągle coś nowego knuje
Za ich plecami tworzą historie, opinie niebywałe
Które często z prawdą nic wspólnego nie maja wcale?

a zwłaszcza tkwiący tam wyzywająco znak zapytania uświadamiają, jak bardzo to było mylne wrażenie. Struktura utworu jest wyjątkowo wyrafinowana. Zaskakuje w nim na przykład niespotykane w całej historii poezji polskiej oryginalne użycie rymu. Pozornie jest ono niezdecydowane; raz rymy są, potem ich nie ma, raz są tu raz, są tam.

Archiwum sond

» SONDA

Jak oceniasz najnowszy "występ" Kazimierza Marcinkiewicza i „Isabel"?

Rymowanie to trudna sztuka - wie to każdy, kto próbował. A rymowanie świadome to w dzisiejszych czasach wyraz wielkiej odwagi. Zdobywają się na niego właściwie już tylko grafomani, którzy rymują wszystko jak leci, oraz Jarosław Marek Rymkiewicz - ostatni wielki rymujący poeta polski.

Ale na przykład Adam Zagajewski, choć jest poetą uznanym i kandydatem do Nobla, nie rymuje prawdopodobnie ze strachu. Isabel jest więc bardziej odważna od Adama Zagajewskiego, nie jest też grafomanką, bo nie rymuje wszystkiego ze wszystkim, a jedynie od czasu do czasu kierowana natchnieniem i własną poetycką logiką. W tym jest bardziej oryginalna od Jarosława Marka Rymkiewicza rymującego jednak dość tradycyjnie.

Poza stroną formalną warto zwrócić uwagę na wyjątkową cywilną odwagę autorki i jej poetycką, nie tylko formalną bezkompromisowość. Isabel atakuje te rejony rzeczywistości, których nie śmią zaatakować liczący na nagrody i uznanie skorumpowanych przez media krytyków inni poeci. Isabel w przeciwieństwie do nich - mówiąc kolokwialnie - wali mediom prawdę prosto w oczy. Bo nie media są jej czytelnikiem. Jej odbiorca to nieskażony cynizmem, wierzący w wielkie uczucia zwykły czytelnik i do niego właśnie zwraca się w ostatnim wersie utworu z dramatycznym pytaniem. To pytanie długo będzie dźwięczeć w mózgach wszystkich wrażliwych Polaków.

Mirosław Spychalski

login*		*

e-mail*		*

hasło*	powtórz hasło*

wypełnienie pól oznaczonych* jest obowiązkowe

Miejscowość

Wykształcenie

Pozycja zawodowa

Wynagrodzenie netto

48 %	Wstydziłem się za oboje
26 %	Wstydziłem się bardziej za niego niż za nią
5 %	Wstydziłem się bardziej za nią niż za niego
8 %	Nie widzę w tym nic wstydliwego – ot, zakochani
13 %	Podobali mi się – byli szczerzy

	Wstydziłem się za oboje
	Wstydziłem się bardziej za niego niż za nią
	Wstydziłem się bardziej za nią niż za niego
	Nie widzę w tym nic wstydliwego – ot, zakochani
	Podobali mi się – byli szczerzy

Analiza wiersza kochanki Marcinkiewicza

Mroczne żądze i uniesienia w poezji Isabel

Brawo, Justyna! Drugie miejsce w Falun

Wstrzymali lot. 23 chorych na pokładzie

Pech Małysza. Wylądował tuż za podium!


Najnowsze Multimedia Foto Pogoda Horoskop Repertuar kin Forum	DZIENNIK poleca Reklama Archiwum RSS Kontakt Konkursy

login

hasło

Zapomniałeś hasła?